Pierwsze Poddanie Się Su-Jin

Drzwi do penthouse'u kliknęły otwierając się z miękkim, rezonującym trzaskiem, który odbił się echem po przestronnym holu, przecinając cichą opulence jak szeptane sekret. I tam była ona — Su-Jin, moja słodka, figlarna petarda, wyglądająca, jakby ciężar świata osiadł na jej drobnych ramionach, jej zwykły błysk przyćmiony niewidzialnym brzemieniem, które wzbudziło we mnie instynkty ochronne. Jej długie, bujne warkocze box braids kołysały się delikatnie przy każdym zmęczonym kroku, łapiąc złote światło z żyrandola nad głową, gdy zrzuciła szpilki z niedbałym hukiem, dźwięk stłumiony przez gruby perski dywan. Jej ciemnobrązowe oczy, zwykle pełne psot, były zacienione frustracją z jakiejś katastrofy, w jaką zmieniła się ta kolaboracja, zmarszczki zmęczenia marszczące jej gładkie czoło. Patrzyłem na nią z drzwi łazienki spa, serce mi się ścisnęło na ten widok, para leniwie wijąca się znad nagrzanych marmurowych podłóg jak eteryczne palce wabiące ją ku ukojeniu, zapach olejku jaśminowego ciężki w powietrzu, mieszający się z lekkimi cytrusowymi nutami dyfuzora, tworząc atmosferę rozrzutnej ucieczki. Nie widziała mnie na początku, po prostu upuściła torbę z westchnieniem, które szarpnęło coś głęboko w mojej piersi, dźwięk tak obciążony porażką, że wibrował w moich kościach, budząc we mnie zaciętą determinację, by podnieść ją z tego dna. „Ciężki dzień?” — zapytałem, podchodząc bliżej, mój głos niski i stabilny, pasujący do cichego luksusu wokół nas, miękki dywan pod stopami i odległy szum miasta poniżej tracące znaczenie. Odwróciła się, ten uroczy uśmiech ożył na moment tylko dla mnie, bohaterski wysiłek, który rozjaśnił jej twarz jak świt, ale nie dotarł do oczu, które trzymały resztki burzy. Znałem ten wzrok — stres wyryty na jej jasnej porcelanowej skórze jak delikatne pęknięcia w chińskiej porcelanie, jej drobna, szczupła sylwetka napięta pod prostą białą bluzką i spódnicą, ramiona zgarbione, jakby osłaniała się przed niewidzialnymi wiatrami. Dziś wieczorem, postanowiłem, stopię to wszystko, mój umysł już pędził z wizjami jej rozpuszczania...