Pierwsze Poddanie się Lily Lisicy

Lampiony festiwalowe kołysały się jak świetliki złapane w sen, ich jedwabisty blask pulsował w rytm odległych bębnów, malując noc odcieniami bursztynu i karmazynu, które tańczyły po liściach ukrytego ogrodu pawilonu. Powietrze było pełne słodkiego, ciężkiego zapachu nocnego jaśminu i słabego, dymnego skrętu kadzidła z odległych ołtarzy, oplatając mnie jak zaproszenie do dawno pogrzebanych sekretów. Przybyłem tu na kaprys, zwabiony szeptami o starożytnych rekonstrukcjach, które obiecywały zatrzeć granicę między historią a czarem, opowieściami wymienianymi przyciszonymi głosami wśród kolegów-uczonych przy czarkach ryżowego wina, ale nic nie przygotowało mnie na nią – nic nie mogło wzmocnić mojego serca na sposób, w jaki rzeczywistość przesunie się w jej obecności. Lily Chen wyłoniła się z cieni, jej długie różowe mikro warkoczyki podciągnięte w figlarną kaskadę, która łapała światło lampionów jak nici ze słońca, oprawiając jej porcelanową, bladą twarz w pozaziemski urok, który sprawił, że mój oddech uwiązł w gardle. Te ciemnobrązowe oczy błyszczały figlarnie, trzymając głębie, które zdawały się ciągnąć za krawędzie mojej duszy, a wisiorek na jej szyi pulsował miękkim, eterycznym światłem, jakby zawierał bicie serca jakiegoś ducha lisicy ożyłego, jego rytm echem przyspieszonego łomotania w mojej własnej piersi. Ubrana była w luźną jedwabną szatę w stylu kimona, karmazynową z złotym haftem sugerującym ogony i płomienie, materiał przylegał akurat tyle do jej drobnej, smukłej sylwetki, by podkreślić subtelny kołysanie bioder, sprawiając, że mój puls przyspieszył z gorącem, które rozlało się nisko i natarczywie po moich żyłach. „Uczony Jun Hao” – zamruczała, jej głos to drażniący melodyjny ton, który owinął się wokół mojego imienia jak aksamit, podchodząc bliżej z gracją drapieżnika udającego zdobycz, każdy krok bezszelestny na omszałych kamieniach, jej zapach – jaśmin i coś dzikszego, jak lisie ognie – docierający do mnie przed nią. „Przybyłeś złapać lisicę czy dać się jej złapać?” Nie mogłem oderwać wzroku, mój umysł wirował od niemożliwości jej obecności, sposobu,...