Pierwsze Poddanie Julii w Konfesjonale

Przygaszony blask sączył się przez popękane witraże, rzucając połamane tęcze na zakurzony drewniany konfesjonał, każdy rozszczepiony kolor tańczył jak zakazane obietnice na łuszczącej się farbie i zużytych powierzchniach. Czekałem w konfesjonale, serce waliło mi jak bęben w ciszy opuszczonej kaplicy, każdy uderzenie odbijało moją anticypację, powietrze ciężkie od ciężaru tajemnic dawno pogrzebanych tutaj. Zapach wilgotnego kamienia i wyblakłej wody święconej unosił się, wyostrzając zmysły, czyniąc czekanie prawie nie do zniesienia, gdy wyobrażałem sobie jej twarz z zdjęć, które studiowałem obsesyjnie – pełne usta, ekspresyjne ciemnobrązowe oczy, które zdawały się kryć burze namiętności pod ich ciepłym spojrzeniem. Julia Santos przyszła, dokładnie jak obiecywała notka – jej sylwetka pojawiła się w drzwiach, te długie falujące ciemnobrązowe włosy łapały słaby blask, kołyszące się delikatnie przy jej wahających się krokach, jej oliwkowa opalona skóra lśniąca w zmierzchu, świecąca jakby rozświetlona od wewnątrz jakimś wewnętrznym ogniem. Zawahała się, te ciemnobrązowe oczy przeszukiwały cienie, szeroko otwarte mieszanką trwogi i intrygi, jej pierś unosiła się i opadała w płytkich oddechach, które prawie słyszałem przez całą przestrzeń. Potem weszła do środka, obcasy stuknęły cicho o popękany kamienny podłogę, dźwięk odbił się jak wezwanie. Czułem jej perfumy, coś ciepłego i przyprawowego – może cynamon i jaśmin – mieszającego się z stęchłym zapachem starego drewna i zapomnianego kadzidła, oplatającego mnie jak uścisk, budzącego gorąco nisko w brzuchu. „Elias?” – szepnęła, jej portugalski akcent owijał się wokół mojego imienia jak dym, gęsty i zmysłowy, każda sylaba wciągała mnie głębiej w pożądanie. Pochyliłem się ku kratce, mój głos niski, zachrypnięty od suchości w gardle. „Czekałem, żeby usłyszeć twoją spowiedź, Julio.” Jej oddech się zaciął, ostry wdech, który przeszył mnie dreszczem, i w tej chwili wiedziałem, że noc rozplącze nas oboje, nić po nici, aż nie zostanie nic prócz surowej potrzeby. Powietrze zgęstniało od niewypowiedzianych pragnień, jej smukłe ciało przesunęło się bliżej, przestrzeń...