Pierwsze Nacięcie Pokusy Amelii

Pamiętam pisk opon i świat wirujący w ciemność, ale nic nie przebiło przebudzenia pod ostrym blaskiem jarzeniówek na SOR-ze, z ciałem jak mapa bólu i bandaży. Pierwsze, co zobaczyłem, to ona — dr Amelia Davis, 23 lata, ale z opanowaną gracją kogoś, kto stawiał czoła śmierci tysiąc razy. Jej długie faliste brązowe włosy były związane w praktyczny kucyk, kilka niesfornych pasm oprawiało owalną twarz o jasnej skórze i przenikliwych zielonych oczach. Miała 168 cm wzrostu, szczupła i elegancka w fartuchu operacyjnym, średnie cycki subtelnie zarysowane, gdy nachyliła się nade mną, sprawdzając parametry. „Panie Thorpe, ma pan szczęście, że żyje” — powiedziała, głosem pewnym, profesjonalnym, ale w tych zielonych oczach była ciepła iskra, która przyspieszyła mi puls bardziej niż monitory. Operacja była na wysoką stawkę — pilna torakotomia po wypadku samochodowym, który przebił mi płuco. Wytnieła mnie z precyzją, ratując życie, a teraz stała tu, mój anioł stróż w niebieskim fartuchu. Puściłem swój najbardziej ujmujący uśmiech, ten, który zamykał deale w mojej robocie w finansach w mieście. „Mów mi Evan, doktorko. A jeśli to zaświaty, to zapisuj mnie na stałe”. Zarumieniła się lekko, jasne policzki różowiły się, ale zachowała opanowanie, pełna gracji jak zawsze. Szpital huczał wokół nas — piski maszyn, odległe kroki, sterylny zapach antyseptyku mieszał się z jej subtelnymi kwiatowymi perfumami. Nocna zmiana czaiła się, cienie wydłużały się w korytarzach. Gdy poprawiała mi kroplówkę, jej palce otarły mi ramię, posyłając nieoczekiwany dreszcz. W jej oczach też zabłysła dawno uśpiona żądza, albo mi się wydawało. Zawsze miałem dryg do czytania ludzi, a dr Davis wydawała się spięta jak kobieta, która poświęciła namiętność dla białego kitla. Napięcie było natychmiastowe, elektryzujące, wisiało w powietrzu jak zapowiedź burzy. Nie wiedziałem jeszcze, że to nacięcie, które zrobiła mi w klatce, to drobiazg przy tym, które wyryje w swoim starannie strzeżonym sercu. Rekonwalescencja to mgła...