Pierwsze Dłuto Alice

Alcowa w Accademia szeptała sekrety po godzinach, marmurowi Davidowie stali na straży, kiedy czekałem na Alice. Jej wiadomość była zadziorna: „Spotkaj się ze mną tam, gdzie Michelangelo śnił.” Kiedy się pojawiła, karmelowy afro oprawiający szmaragdowe oczy, ta klepsydrowa sylwetka w jedwabnej sukience przylegającej jak mokra glina, wiedziałem, że tej nocy wyrzeźbię ją najpierw ustami i olejami, odłupując każde zahamowanie, aż błaga o pełne pchnięcie dopełnienia. Podsunąłem kustoszowi plik euro za klucze, Accademia ucichła koło północy, poza odległym szumem nocy we Florencji. Alcowa była idealna – słabo oświetlona pojedynczym reflektorem na replice Dawida, jego idealna forma rzucała długie cienie tańczące jak kochankowie na ścianach. Alice przyszła dokładnie na czas, jej obcasy cicho zadudniły, kiedy weszła w aksamitną ciemność, ten pewny kołys hipsów zapowiedział ją, zanim zobaczyłem twarz. Zatrzymała się w progu, szmaragdowe oczy przeskanowały przestrzeń, aż złapały moje. „Dante Rossi” – powiedziała głosem figlarnym z tym włoskim mruczeniem – „zwabiłeś mnie tu obietnicami sztuki. To twoje płótno?” Podszedłem bliżej, na tyle blisko, że złapałem słaby cytrus jej perfum mieszający się z chłodnym powietrzem kamienia. Jej karmelowy afro oprawiał porcelanową twarz jak aureolę, bujne fale muskały ramiona. Ta klepsydrowa figura była wylana w czarną jedwabną sukienkę, materiał przesuwał się po krągłościach z każdym oddechem. Uśmiechnąłem się, wskazując posągi. „Michelangelo widział bogów w kamieniu. Ja widzę jedną w tobie.” Jej śmiech był lekki, ale spojrzenie trzymało moje o ułamek za długo, ta figlarna iskra zamigotała czymś głębszym. Krążyliśmy powoli po alcowie, palce ocierały się przypadkiem – albo nie – kiedy podziwialiśmy repliki. Raz jej dłoń zatrzymała się na moim ramieniu, śledząc linię rękawa marynarki. „Uważaj” – drażniła się – „bo rozmaziesz glinę.” Powietrze zgęstniało, naładowane obietnicą tego, co ręce takie jak nasze mogły uformować. Wyciągnąłem fiolkę oleju z kieszeni, ciepłego i pachnącego świeżą ziemią. „Pozwól, że ci pokażę” – mruknąłem, a ona nie...