Pierwsza Zasłona Wyboru Dewi

Słońce wisiało nisko nad dziedzińcem świątyni, rzucając długie cienie na kamienne płytki, gdy Dewi Anggraini wkroczyła przez arkadową bramę. Popołudniowe światło kąpało wszystko w złotym odcieniu, powietrze ciężkie od słodkiego zapachu kwitnącego frangipani i słabego, ziemistego posmaku kamieni nasączonych deszczem z porannej ulewy. Jej śmiech rozbrzmiewał jak świątynny dzwon, wesoły i beztroski, przyciągając każde spojrzenie w tętniącym przestrzennie – kapłani mruczący modlitwy, młode tancerki poprawiające selendangi, sprzedawcy zachwalający girlandy jaśminu. Przenikał szum aktywności jak melodia przeznaczona tylko dla mnie, budząc ciepło w mojej piersi, które długo drzemało pośród rutynowych rytuałów przygotowań do festiwalu. Miała dwadzieścia trzy lata, z tą ciepłą karmelową skórą lśniącą w gasnącym świetle, jej długie czarne włosy z przedziałkiem na bok kołyszące się, gdy ustawiała się do próbnego tańca. Każdy jej krok pulsował beztroską witalnością, bosymi stopami miękko stukającymi o chłodne płytki, subtelnym kołysaniem bioder sugerującym rytmy jeszcze nieodsłonięte. Ja, I Made Sudira, starszy rzemieślnik odpowiedzialny za welony festiwalowe, patrzyłem z drzwi przybudówki, ręce nieruchome od tkania jedwabiu. Stały stukot krosien ucichł w momencie jej pojawienia się, palce mrowiące nieproszoną antycypacją, jakby same nici pragnęły opleść jej kształt. Było w niej coś – ta smukła, wyrzeźbiona sylwetka poruszająca się z naturalną gracją, głębokie brązowe oczy iskrzące radością – co zagęszczało powietrze. To więcej niż jej uroda; to sposób, w jaki radość promieniowała z niej, wlewając w starożytny dziedziniec puls życia, który przyspieszał mój oddech, magnetyczne przyciąganie wyciągające mnie z cieni obowiązku w świat pożądania. Inne dziewczyny ćwiczyły kroki, ale Dewi... tańczyła, jakby welony ożywały w jej dłoniach, wijąc się i płynąc w rytmie, który poruszał coś głęboko we mnie. Ich ruchy były precyzyjne, wyćwiczone echa tradycji, ramiona tnące powietrze mechaniczną elegancją, ale jej tchnęły duchem – biodra krążące jak fale głaskające brzeg, palce sunące niewidzialnym jedwabiem, jakby przywoływała bogów. Czułem to w trzewiach, budzące się gorąco rozlewające...