Pierwsza lekcja Katariny w ukrytych rozkoszach

Patrzyłem, jak wchodzi na nasłonecznioną taras willi, Morze Adriatyckie lśni za nią jak niewypowiedziana obietnica, jego bezkresny błękit rozciąga się po horyzont, gdzie niebo spotyka wodę w zamglonym uścisku. Ciepły wiatr niósł słony zapach morza, mieszając się z delikatnymi nutami kwiatowymi kwitnącymi z ogrodów willi poniżej, i prawie smakowałem to napięcie na języku. Katarina Horvat, z jej jasnobrązowymi falami łapanymi przez wiatr, każdy kosmyk unoszący się i tańczący jak nitki jedwabiu na słońcu, poruszała się z tą bezwysiłkową chorwacką gracją — przyjazną, ciepłą, całkowicie szczerą. Miała 23 lata, szczupła i gibka przy 168 cm wzrostu, jej jasna oliwkowa skóra lśniła w popołudniowym świetle, jakby samo słońce pocałowało jej ramiona i ręce, zostawiając promienny połysk, który swędził mi palce, by śledzić jego ścieżki. Umówiliśmy się na tę prywatną lekcję tańca, fanaberię zrodzoną z naszej wspólnej miłości do dalmatyńskich historii, tych starożytnych opowieści o namiętności i rytmie przekazywanych przez pokolenia pod gajami oliwnymi i kamiennymi wioskami, ale gdy uśmiechnęła się do mnie, niebiesko-zielone oczy błyszczące figlarnie, jak akwamaryny łapiące światło, poczułem, jak powietrze gęstnieje, ciężkie od niewypowiedzianych możliwości, które budziły coś głęboko w mojej piersi. Serce waliło mi trochę mocniej, bębenek echem odległych fal, gdy chłonąłem krzywiznę jej warg, pełnych i kusząco wygiętych w ten szczery sposób, który sprawiał, że wszystko wydawało się prawdziwe, nie wyreżyserowane. „Elias, gotowy mnie nauczyć kroków?” zapytała, jej głos miękki akcent, który szarpał coś głęboko we mnie, owijając mnie jak delikatna pieszczota nadmorskiego wiatru, przywołując wspomnienia leniwych popołudni w Splicie, gdzie śmiech i tęsknota splatały się. Skinąłem głową, puls przyspieszający, krew gorąca płynąca przez żyły, gdy wyobrażałem sobie jej ciało poruszające się w synchronii z moim, sama myśl wysyłająca dreszcz w dół kręgosłupa mimo ciepła otaczającego nas. Nie wiedziałem jeszcze, że ta lekcja rozplącze nas oboje, jej forma wyginająca się pod moimi rękami jak dusza dalmatyńskiego ognia,...