Parzona Pokusa Moniki

Letni festiwal pulsował życiem — śmiech odbijał się od kolorowych straganów, powietrze gęste od grillowanego mięsa i kwitnących kwiatów, skwierczenie szaszłyków na otwartych grillach mieszało się z słodkim zapachem waty cukrowej i dzikiej jaśminu wspinającego się po płotach — ale nic nie dorównywało przyciąganiu Moniki Szabo za jej ladą baristki. Tam była, moja słodka pokusa, jej długie kasztanowe włosy w tym puszystym okrągłym bobie oprawiającym jej bladą twarz, zielone oczy błyszczące pod girlandami świateł, które migały jak gwiazdy złapane w popołudniowej mgle. W wieku 23 lat poruszała się z szczupłą gracją, która przyspieszała mój puls, jej 5'6" sylwetka pochylająca się nad każdym wylaniem espresso jak nad formą sztuki, mięśnie na przedramionach subtelnie napinające się, gdy przechylała dzbanek z wprawioną elegancją, para wznosząca się w aromatycznych lokach niosących nuty ciemnej palonej kawy i cynamonu. Patrzyłem na nią z tłumu, ścisk ciał wokół mnie rozmywający się w plamę, serce waliło mi z pamięci o muśnięciu jej palców z zeszłego razu — miękkich, ciepłych, zatrzymujących się o sekundę za długo na mojej dłoni — sposób, w jaki jej szczera uroda ukrywała ogień czekający na rozpalenie, iskrę, którą czułem w subtelnym kołysaniu bioder, gdy sięgała po kubki, w szybkim muśnięciu językiem po wargach po łyku jej własnego naparu. Dziś obiecałem sobie, zmienimy te naładowane spojrzenia w coś więcej, mój umysł pędził z wizjami jej przyciśniętej do mnie, zdyszanej i uległej, z dala od tych ciekawskich oczu. Eva, jej gadatliwa przyjaciółka, kręciła się obok, nieświadoma napięcia nawijającego się między nami, jej śmiech dzwonił, gdy żartowała z klientem, kucyk podskakiwał przy każdym animowanym geście. Monika złapała moje spojrzenie znad pary, jej wargi wygięły się w ten półuśmiech, który mówił, że ona też to czuje — parzoną pokusę tliącą się tuż pod powierzchnią, gotową rozlać się w pobliskim lesie, gdzie cienie obiecywały prywatność, a szelest liści pochłonie...