Paryska Burza Ultimatum Elif

Drzwi do mojego paryskiego apartamentu trzasnęły otwierając się na oścież i tam była ona – Elif, jej zielone oczy iskrzyły jak letnia burza. „Victor, ta gra kończy się dzisiejszej nocy”, oświadczyła, jej głos jak jedwabny bicz. Ale pod furią widziałem głód, tę siłę, która zawsze nas do siebie przyciągała. W cieniu Wieży Eiffla nasze rozliczenie obiecywało być wybuchowe, surowe, niezapomniane. Powietrze w moim apartamencie było ciężkie od zapachu paryskich ulic nasączonych deszczem, wdzierającego się przez otwarte drzwi balkonowe. Wieża Eiffla przebijała nocne niebo jak klejnotowy sztylet, rzucając złocisty blask na marmurowe podłogi i aksamitne zasłony. Krążyłem w tę i z powrotem, mój umysł wirował strategiami na jutrzejsze Finały Światowe, kiedy Elif wtargnęła bez pukania. Jej długie, falujące fale ciemnobrązowych włosów kołysały się z impetem wejścia, oprawiając te przeszywające zielone oczy, które teraz płonęły oskarżeniem. „Victor Kane”, powiedziała, jej turecki akcent wyostrzając każdą sylabę jak ostrze, „myślisz, że możesz mną manipulować jak jedną ze swoich figur szachowych? Paradować z tym włoskim wężem, Alessandro, szepcząc mu do ucha o mnie?” Zbliżyła się, jej elegancka czarna suknia opinała smukłą sylwetkę, materiał szeptał po jej oliwkowanej skórze. Widziałem szybki wzlot i spadek jej piersi, krągłość 34B napiętą pod dekoltem. Zatrzymałem krążenie, odwracając się do niej twarzą. Cholera, była magnificentna w swej furii – 165 cm pełnej elegancji zamienionej w broń. „Elif, to nie to, co myślisz. Alessandro to po prostu rywal, próbujący wgryźć się pod moją skórę przed finałami. To ty się liczysz.” Mój głos wyszedł szorstki bardziej, niż zamierzałem, przesiąknięty frustracją tygodni rozłąki, stłumionym pragnieniem, które tliło się od Stambułu. Zaśmiała się, niski, gardłowy dźwięk, który wysłał falę gorąca do mojego brzucha. „Kłamca. Widziałam, jak na mnie patrzył dziś wieczorem, a ty mu na to pozwoliłeś. Ta twoja gra w posiadanie – koniec.” Ale nie odeszła. Zamiast tego zmniejszyła dystans, jej palce musnęły...