Parowa Kapitulacja Sophii przed Pożądaniem

Drzwi sauny parowej zasyczały, odsłaniając sylwetkę Sophii pośród wirującej mgły. Jej oliwkowa skóra lśniła pod kaskadami pryszniców, czarne falowane włosy przyklejały się wilgotnie do ramion. Złośliwy szept Eleny odbił się echem: „Marcus zaraz wraca, dziewczyno”. Ale mój stres domagał się ulgi, a ciepłe oczy Sophii obiecywały pilną pociechę przy kafelkowanych ścianach. Powietrze zgęstniało od niewypowiedzianego pożądania. Wepchnąłem się przez ciężkie drzwi elitarnego spa, moje ramiona knykciły mocniej niż umowy executiveskie, które właśnie zamknąłem. Powietrze uderzało jak ciepła kołdra, gęste od eukaliptusa i pary z prywatnego pokoju, który zarezerwowałem na kaprys. Victor Lang, potęga w salach konferencyjnych, zredukowany do pragnienia tej mgielnej ucieczki. Sophia Ramirez przywitała mnie przy wejściu, jej przyjazny uśmiech przecinał moje napięcie jak słońce. „Panie Lang, tędy proszę”, powiedziała ciepłym, pewnym głosem, prowadząc mnie do parowego sanktuarium. Jej koleżanka Elena kręciła się obok, oczy błyszczały figlarnie, gdy poprawiała stojak na ręczniki. „Sophia, nie zapomnij, że Marcus wraca dziś wieczorem”, drażniła się Elena scenicznym szeptem, na tyle głośno, żebym złapał. Policzki Sophii zarumieniły się lekko pod oliwkową skórą, ale machnęła ręką ze śmiechem, jej długie czarne falowane włosy zakołysały się. „Cicho, Elena. Panu Langowi potrzebna jest sesja relaksu”. Złapałem błysk w brązowych oczach Sophii – poczucie winy? Oczekiwanie? Marcus musiał być jej facetem, tym, którego powrót wisiał jak cień. Pokój był azylem: kafelkowane ściany śliskie od kondensacji, kaskady pryszniców szemrały cicho, ławki tonęły w parze. Sophia podała mi puszysty szlafrok. „Rozbierz się i usiądź. Uruchomię parę”. Jej smukła sylwetka 5'6" poruszała się z wdzięczną efektywnością, przyjazna, ale profesjonalna. Ale gdy schyliła się, by nastawić regulatory, jej uniform spa opinał krągłości, budząc we mnie coś pierwotnego. „Ciężki dzień?”, zapytała pewnym tonem, zapraszając do wyznania. Skinąłem głową, opadając na ciepłą ławkę. „Nie masz pojęcia”. Nie wiedziała, że mój stres domaga się czegoś więcej niż pary – pragnął jej pilnego poddania się....