Płomienne Spojrzenie Moniki na Festiwalu

Powietrze gęstniało od zapachów pieczonych kasztanów, cynamonowego cydru i ziemistego posmaku opadłych liści, wszystko mieszało się pod żniwnym festiwalem, który pulsował życiem w bursztynowym blasku lampionów rozwieszonych na starożytnych dębach gaju wiejskiego. Śmiech i okrzyki wznosiły się falami od bawiących się, skrzypce i bębny biły pierwotny rytm, który budził coś głęboko w mojej piersi, tęsknotę, której nie nazwałem aż do tej nocy. Stałem na brzegu, popijając kufel grzanego wina, jego ciepło przenikało przez moje zgrubiałe palce od lat rzeźbienia w drewnie, goździki i cynamon gryzły słodko na języku przy każdym łyku, kiedy ona się pojawiła – Monika Szabo, jej kasztanowe włosy łapały światło ogniska jak wypolerowana miedź, każdy kosmyk ożywiony migotaniem płomieni z centralnego ogniska. Miała dwadzieścia trzy lata, szczupła i gibka jak trzcina na wietrze, jej zielone oczy błyszczały w rytmie tańca ludowego, przyciągając każde spojrzenie w gaju ku jej swobodnemu ruchowi. Jej puszysty, zaokrąglony bob kołysał się długi i luźny, oprawiając twarz, która łączyła niewinność z iskrą czegoś dzikszego, dwoistość, która niespodziewano przyspieszyła mój puls, jakby wyrzeźbiła się w szorstkich liniach moich samotnych myśli. Ubrana w haftowaną białą bluzkę, która opinała jej średnie cycki i wirującą czerwoną spódnicę, która falowała przy każdym obrocie, poruszała się jak wiatr przez żniwne pola, spódnica szeptała po jej nogach, haft błyszczał jak gwiazdy złapane w tkaninę. Prawie czułem powietrze, które poruszała, chłodne i naładowane, muskające mnie nawet z daleka. Nasze spojrzenia spotkały się przez rzednący tłum, jej ostatni obrót zwolnił, jakby czas ugiął się pod tą chwilą, świat rozmazał się na krawędziach, podczas gdy jej wzrok trzymał ostry i nieustępliwy. To spojrzenie – przebiło mnie, żar w nocy, obiecujący gorąco, którego nie szukałem, ale nie mogłem zignorować, rozpalając wizje jej skóry pod moimi rękami, gładkiej jak wypolerowany dąb. Muzyka ucichła, oklaski rozsypały się jak liście na wietrze, a jednak ona trzymała moje...