Ostatnie Horo Mili – Jej Rozliczenie

Bębny wielkiego festiwalu w Płowdiwie pulsowały w nocy jak żywe serce, wciągając wszystkich w starożytny krąg horo. Stałem na skraju, z oczami wbitymi w Milę Ivanovą, jak wiła się między tancerzami, jej długie ciemnobrązowe falowane włosy łapały światło pochodni, jej jasna oliwkowa skóra lśniła od potu. Miała dwadzieścia dwa lata, szczupła i gibka przy wzroście pięciu stóp sześciu cali, jej zielone oczy błyszczały tą słodką, szczerą iskrą, która urzekła mnie od pierwszej chwili. W jaskrawej czerwonej ludowej spódnicy i haftowanej bluzce poruszała się jak uosobienie dzikiego ducha Bułgarii – przystępna, a jednak nie do dotknięcia, słodka, a jednak dziko żywa. Nasze spojrzenia złączyły się przez tłum, i w tej chwili coś drgnęło. Jej półuśmiech obiecywał sekrety, ucieczkę z publicznej zabawy w coś głęboko prywatnego. Poczułem to w klatce, pociągnięcie silniejsze niż muzyka, wiedząc, że to zakończenie będzie jej rozliczeniem – i moim. Wzgórzowy punkt widokowy wzywał nas, gwiazdy nad głową, festiwal poniżej, gdzie rytmy stopią się w sposoby, o których tłum nigdy nie pomyśli. Powietrze gęstniało od zapachu grillowanego mięsa i kwitnącego jaśminu, festiwal huczał w pełni, gdy linia horo wiła się przez brukowany plac starego miasta. Mila była w samym sercu, jej szczupłe ciało skręcało w idealnej synchronizacji z kręgiem, ręce splecione z obcymi, a zielone oczy szukały moich. Oparłem się o kamienny mur, Aleksiej Voss, obcy, który przyjechał po kulturę, ale został dla niej. Była słodka od początku, ta przystępna ciepła przyciągała mnie w poprzednich nocach przy dzielonej rakiji i śmiechu. Ale tej nocy, gdy finał budował się do crescendo, w jej spojrzeniu była krawędź – obietnica czegoś więcej. Oderwała się od linii tylko raz, niby po to, by poprawić czerwoną spódnicę, ale jej ścieżka przybliżyła ją tak, że jej palce otarły moje. Prąd przeszył mnie, jej dotyk trwał o ułamek za długo. „Aleksieju” – szepnęła, głos ledwo...