Ostateczne Matowe Zjednoczenie Elif

Jej zielone oczy wpiły się w moje przez szachownicę, ostatnia pionka poświęcona w ruchu, który zadudnił jak grom. Wargi Elif wygięły się w triumfalnym uśmiechu, cichej obietnicy, że nasza prawdziwa gra dopiero się zaczyna za kulisami. W tamtej chwili wiedziałem, że kapitulacja będzie smakować słodziej niż jakiekolwiek zwycięstwo. Powietrze w paryskiej hali finałowej gęstwiało od napięcia, oddech każdego widza synchronizował się z tykaniem szachowego zegara. Ja, Alessandro Rossi, siedziałem naprzeciw Elif Demir, jej smukłe palce unosiły się nad szachownicą jak drapieżnik decydujący o ciosie. Te jej zielone oczy – ostre jak szmaragdy szlifowane przez mistrza jubilerstwa – przykuwały mnie w miejscu. Tańczyliśmy ten taniec wcześniej na mniejszych turniejach, każdy mecz to zaloty owinięte w strategię, ale tej nocy było inaczej. Finałowo. Decydująco. Przesunęła swoją królową z celową gracją, figura wsunęła się na pozycję jak dłoń kochanka muskająca skórę. „Szach”, mruknęła, jej głos niski, z tym tureckim akcentem, który zawsze przeszywał mnie dreszczem. Przyglądałem się szachownicy, umysł pędził przez kontrataki, ale jej pułapka była idealna. Tłum szemrał, gdy ustąpiłem skinieniem, odsuwając swojego króla. Rozległy się brawa, ale ja słyszałem tylko jej miękki wydech zwycięstwa. Gdy wstaliśmy, jej dłoń otarła się o moją – przypadkiem, jak udawała – i między nami iskrzyło elektrycznością. Victor, ten cień z jej przeszłości, obserwował z pierwszego rzędu. Jej telefon zabzyczał w kieszeni chwilę później; zerknęła na niego, z pełnych warg spływał uśmieszek. „On kapituluje”, szepnęła do mnie, pokazując ekran: wiadomość od niego, przyznająca porażkę w więcej niż tylko grze. „Z nim koniec. Teraz, Alessandro... twój ruch?” Wślizgnęliśmy się do zielonego pokoju za kulisami, drzwi kliknęły za nami. Trofea błyszczały na półkach, niedokończona szachownica stała na stoliku kawowym, ale prawdziwa szachownica była teraz między nami. Nalała szampana, jej elegancka czarna sukienka opinała każdy krąg jej smukłej sylwetki, i podała mi kieliszek. Nasze palce znów się dotknęły, tym...