Ogień Zdrady Żniwnej Vidy

Festiwal żniw pulsował życiem w ogromnej, drewnianej stodołe na obrzeżach toskańskiej prowincji. Złote latarnie wisiały z belek, rzucając ciepły, migoczący blask na stosy bel siana ułożonych jak rustykalne trony. Powietrze było gęste od zapachu fermentujących winogron, świeżo upieczonego chleba i ziemistego piżma jesiennej gleby wnoszonej na butach. Śmiech i muzyka ludowa od żywego zespołu akordeonowego wypełniały przestrzeń, przyciągając tłum lokalnych i podróżników – farmerów w koszulach w kratę, kobiety w zwiewnych spódnicach, wszystkich buzujących wolnością nocy. Ja, Marco Rossi, opierałem się o drewnianą belkę, popijając szklankę głębokiego czerwonego Chianti, z oczami wbitymi w nią – Vidę Bakhtiari. Ta 19-letnia perska petarda wparowała w moje życie jak meteoryt, jej awanturniczy duch pasował do dzikiego bicia mojego serca. Jej długie, falowane ciemnobrązowe włosy opadały na ramiona w plażowych falach, oprawiając owalną twarz z przenikliwymi orzechowymi oczami i gładką oliwkową skórą, która zdawała się pić światło. Jej atletycznie szczupłe ciało, 5'6" (ok. 168 cm) wyćwiczonych ideałów z średnimi cyckami delikatnie naciskającymi na wycięcie sukienki festiwalowej – karmazynowej z koronkowymi brzegami opinającej wąską talię – poruszało się z hipnotyczną gracją, gdy prowadziła publiczną degustację w centrum stodoły. Vida uniosła wysoko ozdobny srebrny kielich, jego powierzchnia pokryta starożytnymi symbolami, które tajemniczo łapały światło. 'Za obfitość żniw!' zawołała, jej głos to zmysłowa melodia przecinająca hałas. Głęboko pociągnęła łyk, kropla ciemnego płynu ściekała po pełnych ustach, i podała dalej. Tłum zawył, ale ja zauważyłem subtelną zmianę w jej zachowaniu – plotkowana moc kielicha budziła w niej coś pierwotnego. Jej wolny duch zawsze graniczył z lekkomyślnością, ale tej nocy, z chaosem festiwalu podżegającym ją, wyczuwałem narastające napięcie. Nie wiedziałem jeszcze, że zdrada czai się w cieniach, gotowa zapłonąć. Gdy się śmiała, łapiąc mój wzrok przez salę, w tych orzechowych głębinach błysnęła iskra posiadania. Mój puls przyspieszył; Vida nie tylko prowadziła degustację – ona dyrygowała pożądaniem samym. Stodoła wydała...