Ogień Matsuri Akiry Zapala Się

Matsuri pulsowało życiem, latarnie kołyszące się jak świetliki pijane letnim winem. Tam była ona, Akira Sato, wirująca wstęgą w cheerleaderek wirze kolorów i gracji. Jej nieśmiały uśmiech złapał światło, wyciągając mnie z mojego występu przez tłum. Niewielka, o porcelanowej skórze, z długimi prostymi czarnymi włosami płynącymi jak jedwab, poruszała się z figlarną niewinnością ukrywającą coś dzikszego. Wiedziałem wtedy, gdy nasze oczy się spotkały, że noc wciągnie nas w zacienione zaułki, gdzie festiwale stają się gorączkowymi snami. Powietrze na tokijskim matsuri było gęste od zapachu grillowanego yakitori i słodkich taiyaki, śmiech i bębny taiko dudniły przez wąskie uliczki. Byłem Ryu, uliczny performer żonglowujący płomieniami pod girlandami papierowych latarni, wyrywający okrzyki z tłumu. Ale moja koncentracja rozpadła się w chwili, gdy jej cheerleaderki weszły na prowizoryczną scenę obok. Akira Sato prowadziła taniec wstęgami, jej niewielka sylwetka przecinała wilgotną noc w czerwonym yukacie zawiązanym wysoko, by robić salta i piruety. Przy 5'2", była jak żywa lalka porcelanowa – jasna skóra lśniąca w świetle latarni, długie proste czarne włosy smagające jak sztandar, ciemnobrązowe oczy błyszczące nieśmiałą determinacją. Jej ruchy były precyzyjne, figlarne, każdy wir wysyłał jedwabną wstęgę w łuk przez zadymione powietrze. Tłum wiwatował, ale nie mogłem oderwać wzroku. Była w niej słodycz, wahanie w uśmiechu, które wyróżniało ją spośród odważniejszych dziewczyn po bokach. Gdy jej układ osiągnął szczyt, nasze oczy spotkały się przez ciżbę. Zawyrokowała na ułamek sekundy, policzki zarumieniły się różem, zanim odzyskała równowagę z chichotem, który poniósł się przez hałas. Moje serce waliło mocniej niż bębny. Gdy jej ekipa się ukłoniła i zeszła, spakowałem pochodnie i przecisnąłem się przez festiwalowy tłum, przyciągany jak ćma. „Niesamowite salta”, zawołałem, błyskając najbardziej rozbrajającym uśmiechem. Odwróciła się, wstęga wciąż w małych dłoniach, ten nieśmiały uśmiech teraz w pełni rozkwitły. „Dzięki”, wymruczała, głos miękki jak płatki wiśni. Z bliska jej niewielka szczupła sylwetka promieniowała ciepłem, yukata...