Odzyskane Perłowe Panowanie Emmy

Naszyjnik z pereł lśnił na skórze Emmy, gdy wkroczyła do mojej wielkiej sali, jej oczy wpiły się w moje z drapieżnym błyskiem. Już nie tylko moja muza, poruszała się jak królowa odzyskująca swoje królestwo, palce sunęły po perłach, które ją krępowały – a teraz mnie – na noc odwróconych losów i nienasyconego głodu. Ciężkie dębowe drzwi wielkiej sali mojego pałacu rozchyliły się z szeptem, a Emma Grace wkroczyła, jakby należało do niej to miejsce – co w tamtej chwili absolutnie było prawdą. Naszyjnik z pereł, który jej dałem po sesji zdjęciowej w studiu, opinał jej gardło, każda lśniąca kula łapała światło z kryształowego żyrandola nad głową. Czarna koronkowa suknia przylegała do jej krągłej sylwetki, materiał mienił się w ruchu, biodra kołysały się z celową gracją. Stałem przy marmurowym kominku, szklanka szkota w dłoni, ale ścisnąłem ją mocniej, gdy jej niebieskie oczy spotkały moje. W tym spojrzeniu było coś nowego, iskra psoty pomieszana z rozkazem. „Victor” – zamruczała, jej głos odbijał się cicho od wysokich sufitów – „czekasz na mnie, prawda?” Okrążyła wielki dębowy stół pośrodku sali, palce ślizgały się po jego wypolerowanej powierzchni, nie przerywając kontaktu wzrokowego. Poczułem wzburzenie nisko w brzuchu, takie, które nie miało nic wspólnego z bursztynowym płynem w mojej szklance. Sesja zdjęciowa ją zmieniła – albo ujawniła to, co zawsze tliło się pod jej figlarną fasadą. Ten naszyjnik, miał być znakiem mojej własności, teraz wyglądał jak jej berło. Odstawiłem drinka, podszedłem bliżej, przyciągany magnetyczną siłą, którą wywierała bez wysiłku. „Emma, wyglądasz... promiennie.” Słowa wyszły mi szorstko, zdradzając żar budujący się we mnie. Zatrzymała się tuż poza zasięgiem, przechyliła głowę, figlarny uśmiech wygiął jej pełne usta. „Promiennie? Czy gotowa, by cię błagać?” Palce uniosła do naszyjnika, głaszcząc perły powoli, i przysięgam, powietrze zgęstniało, naładowane obietnicą tego, co nadejdzie. Wielka sala z jej wysokimi kolumnami i migotliwym światłem...