Odsłonięta Ekstaza Su-Jin

Horyzont Seulu rozciągał się poniżej nas jak rzeka świateł, prywatny balkon VIP brzęczał niskim dudnieniem basu z afterparty w środku, wibrującym przez szklane panele i wnikającym w moje kości, rytmicznym pulsem pasującym do przyspieszającego bicia mojego serca. Su-Jin stała tam, jej długie objętościowe warkocze box kołyszące się delikatnie w nocnym powiewie, łapiące neonowy blask z miasta, każdy pasemko lśniące jak nici północnego jedwabiu utkane elektrycznymi błękitami i różami. Była wizją w tej obcisłej czarnej mini-sukience, materiał przylegający do jej drobnej szczupłej sylwetki tak idealnie, jakby był namalowany, podkreślający subtelny wcięcie talii i delikatne rozszerzenie bioder, jej jasna porcelanowa skóra prawie świecąca pod gwiazdami, gładka i nieskazitelna jakby wyrzeźbiona z najszlachetniejszego marmuru, a jednak ciepła i żywa z subtelnym wznoszeniem i opadaniem oddechu. Nie mogłem oderwać wzroku od jej ciemnobrązowych oczu, błyszczących tą figlarną psotą, którą zawsze nosiła, jakby dokładnie wiedziała o burzy, jaką we mnie wywołuje, o nawałnicy tęsknoty, która tliła się całą noc przez jej figlarne spojrzenia i zalegające dotyki podczas imprezy. Nasze spojrzenia złączyły się przez pusty balkon, hałas imprezy z bladł do odległego pulsu, zostawiając tylko szmer wiatru i słaby zapach jej perfum jaśminowych mieszających się z rześkim jesiennym powietrzem. Przechyliła głowę, słodki uśmiech igrał na jej ustach, i zrobiła powolny krok bliżej, jej obcasy cicho stuknęły o wypolerowaną podłogę, każdy ruch celowy, wciągający mnie jak ćmę do płomienia. Coś w powietrzu się zmieniło, ciężkie od obietnicy – takiej nocy, gdzie spojrzenia stają się dotykami, a dotyki zapalają wszystko inne, gdzie granica między powściągliwością a uwolnieniem zaciera się pod ogromną obojętnością miasta poniżej. Czułem to w klatce, to przyciąganie, magnetyczny ból głęboko w trzewiach, patrząc jak jej biodra kołyszą się akurat tyle, by zasugerować ogień pod jej uroczą fasadą, sposób w jaki sukienka podjeżdżała minimalnie z każdym krokiem, drażniąc wyobraźnię. Mój umysł pędził myślami o tym co...