Odrodzona Oceaniczna Serenada Yui

Słońce wisiało nisko nad odosobnioną plażą na Okinawie, malując niebo odcieniami pomarańczu i różu, jakby same niebiosa rumieniły się na widok tego, co miało się zaraz wydarzyć. Ja, Hiroshi Tanaka, stałem tam z aparatem przewieszonym przez ramię, serce waliło mi nie tylko z powodu upału, ale z elektryzującego napięcia w powietrzu. Yui Kato, uosobienie spokojnego piękna w wieku 25 lat, z długimi prostymi czarnymi włosami opadającymi jak wodospad północy na jej bladą skórę, dyrygowała nami z spokojną gracją, która maskowała ogień w jej ciemnobrązowych oczach. Była drobna, 5'6" czystej pokusy, jej owalna twarz spokojna, lecz władcza, średnie cycki subtelnie zarysowane pod przezroczystym białym pareo, które przylegało do jej wąskiej talii i drobnej sylwetki. Obok niej stała Aiko Mori, jej bliska przyjaciółka i współpracowniczka, równie oszałamiająca z krótkimi bobowanymi włosami i figlarną energią kontrastującą ze spokojem Yui. Yui uniosła swój wisiorek, delikatny srebrny kawałek, który łapał umierające światło, symbolizujący jej drogę do odzyskanej serenady. "To nasz finał", powiedziała cicho, jej głos jak delikatne pluskanie fal. "Koniec z ukrywaniem. Przyjmujemy to wszystko tutaj, na tym świętym brzegu." Plaża ciągnęła się bez końca, ukryta za postrzępionymi klifami i bujnymi palmami, turkusowy ocean szepczący sekrety do piasku. Nikt na mile wkoło – tylko my, słony powiew i obietnica czegoś głębokiego. Poczułem wzburzenie w środku, gdy spojrzenie Yui spotkało moje, jej usta wygięły się w świadomym uśmiechu. Ewoluowała, zrzucając starą skorupę, dyrygując tym rytuałem jak arcykapłanka pożądania. Aiko zachichotała, poprawiając swoje podobne pareo, jej oczy błyszczały figlarnie. Powietrze zgęstniało od niewypowiedzianego napięcia, fale waliły rytmicznie, odzwierciedlając puls przyspieszający w moich żyłach. Yui podeszła bliżej, jej bose stopy tonęły w ciepłym piasku, i przesunęła palcem po wisiorku na piersi. "Hiroshi, uchwyć ten moment. Aiko, dołącz do mnie." Moja soczewka była gotowa, ale umysł pędził wizjami tego, co kryło się pod tymi drażniącymi tkaninami. To nie była...