Odcinek 2

Bar w hotelu brzęczał niskim szmerem rozmów i brzękiem szklanek, powietrze gęste od bogatego aromatu starzonego szkockiej i lekkiego dymu cygar unoszącego się z saloniku. Ale w momencie, gdy Amira Mahmoud wkroczyła przez arkadowe drzwi, wszystko inne straciło znaczenie, mój świat zwęził się do magnetycznego przyciągania jej obecności. Była wizją w swoim zwiewnym kaftanie, głęboka szmaragdowa tkanina opływała jej figurę klepsydry jak sekret czekający na odkrycie, jedwab szeptał cicho przy każdym pełnym gracji ruchu, sugerując obfite krągłości pod spodem. Jej jaskrawo czerwone włosy opadały luźnymi falami plażowymi w dół pleców, łapiąc złote światło z żyrandoli nad głową, każdy kosmyk mienił się jak płomienie tańczące w przyćmionym blasku. Te uderzające niebieskie oczy przeszywały salę, dzikie i nieustępliwe, przebijając się przez mgłę otoczkowych pogawędek, aż zatrzymały się na moich, wysyłając wstrząs prosto w moją klatkę piersiową. Siedziałem przy wypolerowanym mahoniowym barze, popijając whisky, lód brzęczał cicho w szklance, gdy mój puls przyspieszył, fala gorąca zalała moje żyły, podczas gdy ona podchodziła tym niezależnym krokiem, który mówił, że włada każdą calem przestrzeni, którą zajmowała, jej obcasy stukały rytmicznie po marmurowej podłodze. Spotkaliśmy się wcześniej w saloniku, wymieniając naładowane spojrzenia i słowa pełne wyzwania, takie, co iskrzą jak krzesiwo o stal, ale teraz, oto była, zastanawiając się, czy połknąć przynętę, którą jej zarzuciłem – wyzwanie wyszeptane tylko dla niej, mój głos niski i drażniący w jej uchu godziny wcześniej. Powietrze między nami zgęstniało od możliwości, naładowane niewypowiedzianym napięciem, które sprawiło, że moja skóra zadrżała, jej skóra w odcieniu mocha lśniła pod światłem otoczenia, gładka i promienna, każde kołysanie bioder obietnicą ognia, który ledwo powstrzymywała, powolnym, celowym rytmem, który nieubłaganie przyciągał mój wzrok w dół. Zastanawiałem się, czy ona też to czuje, to elektryczne przyciąganie wciągające nas bliżej, krok po nieuniknionym kroku, mój umysł pędził wizjami tego, co przed nami, wyzwanie w jej oczach odbijało...