Odcinek 2

Ryk tłumu przycichł do odległego szumu, kiedy wślizgnąłem się do półciennego korytarza serwisowego pod trybunami stadionu, chłodne wilgotne powietrze owijało mnie jak tajemnicze uściski, niosąc słabe echa triumfu meczu zmieszane z metalicznym zapachem przemysłowych wentylatorów. Moje kroki cicho odbijały się od chropowatej betonowej podłogi, każdy przyspieszał mi puls, kiedy zapuszczałem się głębiej w ten ukryty podbrzusze stadionu, z dala od błyskających świateł i ryczących kibiców. Tam była ona, Clara Weber, cheerleaderka, której pełne gracji obroty urzekały mnie przez cały mecz, jej obecność przyciągała mnie jak magnes przez mgłę przerwy i do tej skradzionej chwili. Odtwarzałem w głowie te salta i skręty setki razy w ostatniej kwarcie, jej ciało igrające z grawitacją z taką bezwysiłkową zmysłowością, że nawet teraz ściskało mi w klatce. Jej popielate blond włosy łapały słabe światło awaryjne, gładkie i proste, opadające jak jedwabna kurtyna w dół jej wysokiej, smukłej sylwetki, subtelnie lśniące resztkami potu z występu, każdy kosmyk jakby szepczący obietnice w tym niskim blasku. Mając 19 lat, poruszała się z gracją kogoś o wiele starszego – elegancka, wyrafinowana, wizja w swoim cheerleaderskim uniformie, który opinał jej bladą, jasną skórę akurat tyle, by kusić, plisowana spódniczka kołysała się delikatnie przy jej subtelnych ruchach, bluzka przylegała do delikatnych krągłości pod spodem. W uszach wciąż brzmiały widmowe oklaski, ale bladły przy grzmocie mojego bicia serca, surowym i natarczywym. Ściskałem w kieszeni mały breloczek, pomponik cheerleaderski, który impulsywnie kupiłem w sklepiku z gadżetami drużyny wcześniej tego dnia, jego miękki puszek był namacalnym przypomnieniem jej, palce nerwowo go ugniatały, kiedy pot perlił się na mojej dłoni. Serce waliło mi mocniej niż podczas ostatniej akcji, kiedy piłka wirowała w powietrzu ku zwycięstwu, ale to napięcie było ostrzejsze, bardziej osobiste, przepełnione elektrycznym strachem przed tym, co mogło się wydarzyć. Odwróciła się, niebieskie oczy wpiły się w moje, przebijając półmrok z intensywnością, która wstrzymała...