Obiektyw rywala Zary wplata się

Wiatr szarpał jedwabną bluzkę Zary na tym dachu w Miami, odsłaniając tatuaż lotosu wijącego się jak sekret wzdłuż jej żeber. Przez mój obiektyw była ogniem — figlarne oczy rzucające wyzwanie, ciało wyginające się akurat tyle, by drażnić. Nasza rywalizacja tliła się, ale tej nocy, pod burzowym niebem i światłami miasta, mój dominujący wzrok miał zdobyć więcej niż jej wizerunek. Jeszcze o tym nie wiedziała, ale każde kliknięcie migawki wciągało ją głębiej w moją ramkę. Telefon zadzwonił akurat, gdy słońce chowało się za panoramą Miami, pilny i z tą arogancką nutą, którą zbyt dobrze znałem od Liama Vossa — nie, czekaj, ja jestem Liamem Vossem, a Zara Chen miała pełne prawo się wahać, kiedy wysłałem jej SMS-a o tej sesji na dachu. Ale i tak się zjawiła, maszerując na helipad zamieniony w studio, jakby miasto należało do niej. Rozkładówka w magazynie potrzebowała jej teraz, powiedzieli, jakaś ostatnia zamiana za modelkę, która nie przyszła, a kto lepszy niż Zara, z jej krągłościami, które mogły zatrzymać ruch uliczny, i tym figlarnym błyskiem, który czynił każde ujęcie elektryzującym? Dostosowałem aparat, statyw stabilny mimo podmuchów wznoszących się z zatoki. Chmury burzowe gromadziły się, obiecując deszcz, ale światła miasta poniżej zaczynały migotać, malując ją neonowymi blaskami. „Spóźniłaś się” — zawołałem, mój głos niosący dominujący gryz, który rezerwowałem na takie sesje. Zaśmiała się, dźwięk jak dzwonki wietrzne w wichurze, odrzucając długie czarne włosy, kiedy zrzuciła szpilki. „A ty jesteś zdesperowany, Voss. Jaki koncept? Kolejne z twoich ponurych póz miejskiego wojownika?” Weszła w światło, jej jedwabna bluzka łopotała, otwierając się akurat tyle, by drażnić tatuaż lotosu wytatuowany wzdłuż żeber — delikatny kwiat, który raz wcześniej dojrzałem w jej loftcie, kiedy krążyły plotki o niej i tym innym fotografie, Marcusie. Rywalizacja paliła w moich trzewiach; widziałem jej prace, ukradkowe spojrzenia na jej portfolio, które odbijało pomysły, które ja pielęgnowałem....