Niedoskonały Plon Dalii

Przygaszony blask salonowego lounge'u tylnego złapał chłodne popielate pasma włosów Dalii, gdy oparła się o aksamitną chaise longue, jej bursztynowobrązowe oczy wpiły się w moje z niewypowiedzianą obietnicą. Delikatny poblask z antycznych lamp migał po jej twarzy, podkreślając subtelny łuk wysokich kości policzkowych i delikatny połysk jej oliwkowobrązowej skóry, wciąż zarumienionej po wysiłku tańca. Stałem tam zahipnotyzowany, serce waliło mi w rytmie, który odbijał zmysłowe bity, jakie dopiero co wplotła w powietrze. Prywatna próba się skończyła, ostatnie echa jej hipnotyzującego występu rozmywały się w stłumionych brawach, ale tu, sam na sam ze mną, powietrze zgęstniało czymś o wiele bardziej niebezpiecznym. Było ciężkie, przesiąknięte resztkami kadzideł z głównego salonu – sandałwood i mirra – mieszającymi się z subtelnym, odurzającym jaśminem, który zawsze zdawał się wydobywać z jej porów, wciągając mnie jak ćmę do płomienia. Umysł cofnął się do sposobu, w jaki poruszało się jej ciało, płynnie i hipnotycznie, każde wygięcie i skręt to cicha приглашение, które obudziło we mnie coś pierwotnego, głód, który próbowałem pogrzebać pod warstwami przyzwoitości i odpowiedzialności jako mecenas salonu. Wciąż czułem widmowy dotyk jej dłoni muskającej moją podczas ostatniego ukłonu, kontakt, który wisiał jak dym, wijąc się po moich żyłach, ciepły i natarczywy, nie dający się rozproszyć. Ten krótki kontakt był elektryzujący, jej palce miękkie, ale celowe, posyłające dreszcz w górę ramienia, który osiadł nisko w brzuchu, rozniecając ogień, który podsycałem w sekrecie od tygodni. Jej oczy spotkały moje wtedy, pośród cichnących braw, i w tej chwili wiedziałem, że ona też to czuje – niewypowiedziane porozumienie, nieuchronność tej chwili. Dziś wieczorem wstrzemięźliwość miała pęknąć. Ta myśl dudniła w mojej głowie jak mantra poddania, gdy chłonąłem bogate otoczenie: głębokie karmazynowe aksamitne zasłony tłumiące świat zewnętrzny, wypolerowane mahoniowe stoliki z kryształowymi karafkami starzonego araku, cichy skrzyp chaise pod jej lekkim przesunięciem. Była elegancją ucieleśnioną, jej chłodny popielaty lob haircut...