Niedoskonałe Objawienie Lary

Ciche buczenie miasta przenikało przez zmrożone okna studia, kiedy patrzyłem, jak wchodzi do studia tego wieczoru, drzwi kliknęły za nią jak zapieczętowana tajemnica. Powietrze niosło słaby zapach deszczu na chodniku zmieszany z jej charakterystycznymi perfumami jaśminowymi, otulając mnie jak uścisk, którego nie zdawałem sobie sprawy, że pragnę. Lara Okonkwo, z jej długimi, wyraźnymi naturalnymi lokami oprawiającymi tę elegancką twarz, poruszała się z gracją, która sprawiała, że powietrze gęstniało, ciężkie od niewypowiedzianych możliwości. Jej bursztynowo-brązowe oczy szybko przeskanowały pomieszczenie, zatrzymując się na mnie z iskrą, która przeszyła mnie dreszczem wzdłuż kręgosłupa. Tańczyliśmy wokół tego wcześniej – te zdjęcia z tarasu z zeszłego razu wciąż paliły mi się w głowie, jej sylwetka na tle świateł miasta, drażniące obietnice, których jeszcze nie w pełni sobie wzięliśmy. Nadal czułem widmowe ciepło tamtego wieczoru, sposób, w jaki wiatr bawił się jej lokami, kiedy pozowała, jej śmiech echoł cicho nad panoramą. Powiedziała, że to dla „poprawek”, ale sposób, w jaki jej bursztynowo-brązowe oczy spotkały moje, opowiadał inną historię, narrację napisaną w subtelnym rozchyleniu jej pełnych warg, lekkim rumieńcu wspinającym się po jej bogatej hebanowej szyi. Była jakaś niedoskonałość w jej zwykłej pozie tej nocy, podatność, która przyciągała mnie jak grawitacja, sprawiając, że serce waliło mi nierówno w piersi. Czy to lekkie wahanie w jej kroku, sposób, w jaki palce skręcały pasek jej torby? Nie miało znaczenia; to tylko czyniło ją bardziej upajającą, bardziej ludzką pośród jej doskonałości. Chciałem to rozplątać, obnażyć ją na tych jedwabnych prześcieradłach, które przygotowałem, głęboki karmazynowy materiał lśniący w niskim oświetleniu jak obietnica rozkoszy. Mój umysł pędził z wizjami jej skóry na tym jedwabiu, kontrastem jej hebanowego blasku z czerwienią, każdą krzywizną oświetloną dokładnie tak. Oddawać cześć każdemu calowi, aż zapomni o świecie zewnętrznym – terminach, oczekiwaniach, wypolerowanej fasadzie, którą nosiła dla wszystkich innych. Pragnienie rozgorzało na nowo jak żar rozdmuchany nagłym...