Niedoskonałe Posiadanie Moniki

Światła festiwalu pulsowały jak bicie serca nad zatłoczonym placem, rzucając migotliwe cienie, które tańczyły prawie tak dziko jak Monika na prowizorycznej scenie. Powietrze brzęczało zapachem grillowanego mięsa i świeżego chleba mieszającego się z ziemistym aromatem zdeptanej trawy, każdy oddech wciągając mnie głębiej w tętniący chaos wioski. Stałem na skraju tego wszystkiego, półukryty w mroku przy starej kamiennej ścianie, moje oczy przyklejone do niej, szorstka faktura omszałych kamieni wciskająca się w moje plecy jak tajny kotwica. Monika Szabo, z kasztanowymi włosami łapiącymi blask jak jesienny ogień, poruszała się z gracją, która zdawała się napinać nocne powietrze, każdy skręt jej ciała wysyłający falę przez napięcie tłumu. Jej smukłe ciało wirowało w tradycyjnych krokach, spódnica falowała wokół nóg, materiał szeptał o jej skórze w rytmie, który odbijał mój przyspieszony puls, ale tonight w niej było coś więcej – subtelna buntowniczość, żar, którego ludowe rytmy nie mogły powstrzymać, jakby sama muzyka pragnęła uwolnić się wraz z nią. Nasze oczy spotkały się przez tłum, i na ułamek sekundy jej rytm zachwiał się, na tyle, by wstrząsnąć mną, elektryczny dreszcz, który sprawił, że skóra mi się zjeżyła, a ręce zacisnęły po bokach. Odzyskała równowagę z uroczym uśmiechem do tłumu, jej wargi wygięły się w ten słodki, szczery sposób, który ukrywał iskrę, którą dojrzeliśmy, ale ja wiedziałem. To spojrzenie było dla mnie, obcego, o którym szeptali, odkąd przyjechałem do wioski, ich mruczenie jak odległe pszczoły w mojej głowie – Laszlo Kovacs, facet, który nie pasował, a jednak nie mógł oderwać wzroku od słodkiej Węgierki, której szczera ciepłość skrywała iskrę gotową zapłonąć, ogień, który odbijał ten budujący się w mojej piersi. Muzyka nabrzmiała, bębny waliły jak mój puls, wibrując przez ziemię w moje kości, i zastanawiałem się, czy ona też czuje to przyciąganie, niewidzialną nić, która się napina między nami, czy alkowa za sceną woła ją tak jak...