Niedoskonała realizacja Faraha

Mgła przylgnęła do malezyjskich wyżyn jak oddech kochanki, zmieniając wyboisty szlak w krainę snów, gdzie silniki warczały nisko i odlegle. Czułem wilgotny chłód przenikający przez mój strój motocyklowy, wibracje motocykla dudniące w udach, gdy wspinaliśmy się po krętych ścieżkach porośniętych pradawnymi paprociami i zwalistymi głazami. Powietrze gęste było od zapachu mokrej ziemi i dzikich orchidei, upajającego aromatu pasującego do rosnącego bólu w piersi. Jechałem na obrzeżach naszej grupy, oczy wbite w Faraha Yusof przed nami, jej smukłą sylwetkę tnącą mgłę na lśniącej czarnej maszynie. Każde pochylenie w zakrętach demonstrowało gibką moc jej ciała, sposób, w jaki biodra przesuwały się z idealną kontrolą, wysyłając falę pożądania prosto we mnie. Miała pełny strój motocyklowy – obcisłe skórzane spodnie opinające długie nogi, przylegającą kurtkę zasuniętą przed chłodem – ale coś w tym, jak zerknęła przez ramię, orzechowe oczy łapiące moje przez szybkę kasku, przyspieszyło mi puls. Ten wzrok niósł obietnicę, cichą invitację owiniętą w romantyczne pragnienie, jej pełne usta wyginające się lekko pod przyciemnianą szybką. Półwysokie space buns wystawały spod kasku, czarne pasma smagane wiatrem jak czarne jedwabne sztandary. Byliśmy częścią tej zgrai, dwudziestu riderów, ale w tamtej chwili to było tylko my, świat zwężony do przestrzeni między naszymi motocyklami. Odległe głosy odbijały się echem, śmiech liderów przecinający mgłę, ale zwolniła, pozwalając na powiększenie luki, tylne światło jej maszyny migoczące jak wabiące płomienie. Umysł pędził z możliwościami – jej skóra pod moimi dłońmi, smak jej oddechu zmieszany z mgłą – jakie sekrety skrywają te wyżyny dla nas. Wiedziałem wtedy: chciała, żebym podążył. Głazy majaczyły przed nami, pradawni strażnicy spowici mgłą, idealni na sekrety, ich porośnięte mchem powierzchnie lśniące kusząco. Ścisnąłem manetkę, skórzane rękawice skrzypiące, serce waliące z dreszczu pościgu i zakazanego przyciągania, które na mnie wywierała. Dziś wieczorem, a raczej tego mglistego popołudnia, wciągnę ją w ich cień i okażę czotę, na jaką...