Niebezpieczna Gra Sofii w Penthouse'ie

Grom uderzył za oknami penthouse'u, gdy Sophia weszła przez drzwi, deszcz kapiący z jej uniformu, niebieskie oczy wpięły się w moje z mieszanką buntu i głodu. Zlekceważyła ostrzeżenia, wymykając się z obowiązków, by znaleźć mnie tutaj, w tym luksusowym apartamencie wysoko nad miastem miotanym burzą. Powietrze między nami iskrzyło, cięższe niż błyskawice na zewnątrz, obiecując noc, w której każdy dotyk będzie hazardem z losem. Burza wtoczyła się jak nieproszony gość, zamieniając miasto poniżej w rozmazaną akwarelę świateł i cieni. Stałem przy szybach od podłogi do sufitu w penthouse'owym apartamencie, z szklanką szkockiej w dłoni, patrząc, jak deszcz siecze szkło nieustępliwymi strugami. Moje papiery rozwodowe wciąż tkwiły w prawnych supełkach na dole, w aktówce, ale tu na górze to nie miało znaczenia. Liczyła się ona – Sophia, pokojówka, której kradzione spojrzenia w korytarzach hotelu stały się czymś o wiele bardziej niebezpiecznym po naszym spotkaniu na dachu. Zapukała cicho, prawie niepewnie, ale kiedy otworzyłem drzwi, tam była, przemoknięta do suchej nitki, uniform pokojówki przylegający do każdej krzywizny jej smukłej sylwetki. Woda spływała z jej długich prostych blond włosów, ciemniejąc białą bluzkę, aż stała się prawie przezroczysta, choć skrzyżowała ramiona samowiednie na piersi. „Nie powinnam tu być”, powiedziała, jej głos z figlarnym akcentem, podszytym gromem na zewnątrz. „Pan Tate ostrzegł wszystkich, żeby trzymali się z daleka podczas burzy. Powiedział, że penthouse jest niedostępny”. Odsunąłem się, wpuszczając ją, zapach deszczu i jej delikatnych kwiatowych perfum wypełnił przestrzeń. „A jednak jesteś”, mruknąłem, zamykając drzwi za nią. Puls mi przyspieszył, gdy zdjęła buty, jej bose stopy stuknęły o marmurową podłogę. Była kokieteryjna, pewna siebie, ten figlarny błysk w niebieskich oczach rozgrzewał mi krew mimo chłodu opinającego jej skórę. Chwyciłem puszysty ręcznik z łazienki i zarzuciłem jej na ramiona, ręce zatrzymały się, gdy wcierałem ciepło w jej ramiona. „Jesteś zamarznięta. Pozwól, że się tobą zajmę”. Jej usta...