Nawiedzenia Porannego Rozliczenia Carmen

Poranne światło sączyło się przez pęknięte okiennice jej mieszkania w Hawanie, złote smugi przecinały ciężkie, pachnące jaśminem powietrze, które wciąż niosło słony posmak pobliskiego oceanu, budząc wspomnienia z nocy z każdym oddechem. Rzucając długie cienie na twarz Carmen, gdy siedziała na brzegu łóżka, jej ciemnobrązowe włosy potargane po nocy, która nie chciała przeminąć, dzikie loki oprawiające jej rysy jak aureola nieokiełznanej żądzy, każdy kosmyk świadectwo godzin, które straciliśmy w ramionach siebie nawzajem. Wyobrażałem sobie ją tam, zanim mi opowiedziała, ten żywy błysk w jej ciemnobrązowych oczach przyćmiony ciężarem tego, co zrobiliśmy na balkonie – na widoku, dziko, niezapomnianie – chłodne pieszczoty wiatrów handlowych na naszej rozpalonej skórze, jej miękkie okrzyki mieszające się z odległym pulsem muzyki salsy z ulic poniżej, nasze ciała splecione w tańcu pierwotniejszym niż jakikolwiek rytm, jaki Hawana mogła zaoferować. Jej karmelowa opalenizna lśniła delikatnie, promienna nawet w nieśmiałym świcie, przywołując ciepło plaż zalanych słońcem i żar naszej wspólnej namiętności, ale jej smukłe palce skręcały rąbek jedwabnego szlafroka, luksusowa tkanina sensownie sunęła po udach, zdradzając burzę w środku, wir uniesienia zderzający się z ostrą krawędzią wrażliwości, którą poranne światło przyniosło. Rozliczała się z dreszczem, który prawie ją rozłożył, z namiętnością, która związała nas mocniej niż kiedykolwiek, jej umysł odtwarzający każdy wdech, każde wygięcie pleców o balustradę balkonu, zastanawiając się, czy ekstaza stworzyła coś niezniszczalnego, czy tylko wpuściła chaos do naszych żyć. Wyobrażałem sobie jej serce walące w piersi, jedwab przylegający do krągłości tam, gdzie wyschło pot, jej oddech płytki, gdy konfrontowała się z lustrem, śledząc blade ślady, które zostawiłem na jej szyi, ślady szepczące o posiadaniu i poddaniu. A teraz, gdy wkroczyła do cichej kawiarni, gdzie czekałem, bogaty zapach parzącego się café con leche otulał mnie jak uścisk, mój puls przyspieszał na widok kołysania jej bioder w drzwiach, subtelny rumieniec wciąż barwiący policzki, wiedziałem, że nawiedzenia świtu...