Napięcie Giorgii na wybiegu

Chaos Tygodnia Mody w Mediolanie pulsował wokół nas jak żywa istota, nieustanny tętent wysokich obcasów uderzających w betonowe podłogi mieszał się z ostrym zapachem świeżo wyprasowanej bielizny i gryzącym ukąszeniem lakieru do włosów wiszącego ciężko w powietrzu, modelki sunęły obok w rozmazanym błysku jedwabiu i arogancji, ich smukłe ciała tnące tłum jak noże masło, styliści ryczeli rozkazy w szybkostrzelnej włoszczyźnie, ich głosy tworząc kakofonię wibrującą w mojej klatce. Ale moje oczy były przyklejone do Giorgii Mancini, tej delikatnej włoskiej piękności z jasnobrązowymi falami oprawiającymi jej jasnoniebieski wzrok, miękkim kaskadem włosów łapiącym chaotyczne błyski świateł mijających reflektorów, każdy kosmyk lśniący jak nici wypolerowanego złota. Poruszała się przez backstage'owy szał z gracją kogoś urodzonego dla wybiegu, jej jasna skóra lśniąca pod ostrym światłem rzucającym dramatyczne cienie na wysokie kości policzkowe, każdy krok obietnicą ognia, który trzymała tuż pod powierzchnią, subtelnym kołysaniem bioder mówiącym o pewności siebie wyrobionej na wybiegach od Paryża po Nowy Jork. Ja, Lorenzo Vitale, zaprojektowałem tę kolekcję z myślą o niej – jej wąsą talię błagającą o objęcie dłońmi jak moje, średnie cycki wypełniające moje kreacje jakby stworzone do grzechu, sposób, w jaki tkaniny opadały na jej krągłości jak wyrzeźbione szeptami kochanków. Nasze rytualne przymierzania zawsze były naładowane, tajny taniec tkaniny i ciała, gdzie moje palce zwlekały o moment za długo na jej skórze, wdychając słaby jaśmin przylegający do niej, ale tej nocy, z pokazem w minutach, napięcie skręciło się ciaśniej niż kiedykolwiek, supeł nisko w brzuchu skręcający się przy każdym spojrzeniu, które mi rzucała. Złapała moje spojrzenie z drugiej strony pokoju, te grzywki-curtain brushujące jej policzek, gdy przechyliła głowę, półuśmiech prowokujący mnie do pierwszego ruchu, jej jasnoniebieskie oczy trzymające moje z intensywnością, która zwęziła świat do nas dwojga pośród szaleństwa. Poczułem to wtedy, to pociągnięcie, które przyspieszyło mój puls jak grzmot w żyłach i swędziało dłonie, by prześledzić...