Namiętne Rozliczenie Grace w Chacie

Wyszedłem z mroźnego nocnego powietrza do przytulnego blasku chaty w dziczy, zapach sosny i trzaskającego drewna owijał mnie jak uścisk starej kochanki. Prywatna nocna wycieczka pod zorzę była moim pretekstem do powrotu, ale naprawdę chodziło o nią — Grace Lévesque, figlarną kanadyjską piękność, która ostatnim razem ukradła więcej niż tylko mój medalion. Stała tam przy kamiennym kominku, jej karmelowe włosy związane w potargany kok na czubku głowy, który prosił się o rozpuszczenie, długie pasma oprawiały jej bladą owalną twarz. Jej brązowe oczy błyszczały znajomym drażniącym błyskiem, gdy się odwróciła, szczupła sylwetka 5'6" ubrana w przylegającą koszulę flanelową i obcisłe dżinsy, które opinały jej wąską talię i smukłe krągłości, średnie piersi subtelnie zarysowane pod miękkim materiałem. Chata była rustykalną oazą: drewniane belki nad głową, puszyste dywany pod stopami, ogromne okno ukazujące tańczącą zieloną zorzę na zewnątrz, rzucającą eteryczne światło po pokoju. Serce mi waliło, gdy nasze spojrzenia się spotkały; non-stop wysyłała mi SMS-y, podkręcając drażnienie o "odzyskaniu tego, co moje". Ale tej nocy wszystko wydawało się inne — naładowane, jak burza zbierająca się za szybą. Lila Moreau, jej koleżanka, załatwiła tę "prywatną wycieczkę", jej ostrzegawczy SMS sprzed chwili wciąż brzmiał: "Victor węszy. Uważaj". Nie dbałem o to. Grace podeszła bliżej, biodra kołyszące się, cwaniacki uśmiech na ustach. "Étienne Duval, wróciłeś po więcej północnych świateł?", zamruczała, jej głos przesiąknięty figlarnym kanadyjskim akcentem. Uśmiechnąłem się, wyciągając medalion z kieszeni — ten, który "pożyczyła" podczas naszego ostatniego gorącego spotkania. "Albo po prostu uregulować dług", odparłem, dyndając nim przed nią. Jej palce otarły się o moje, gdy go wyrwała, задержując się akurat tyle, by posłać iskry w górę ramienia. Powietrze zgęstniało od niewypowiedzianych obietnic, zorza pulsowała jak nasze przyspieszone oddechy. Była ucieleśnieniem psot, ale tej nocy wyczuwałem, że drażnienie maskuje głębszy głód. Gdy zawiesiła medalion na szyi, zanurzając go w dekolcie, mój wzrok podążył za...