Muza Artysty Emmy się Spleta

Miasto pulsowało pode mną z mojego dachu pokrytego graffiti, chaotyczna symfonia neonowych świateł i odległych klaksonów tnąca wilgotne nocne powietrze. Oparłem się o zardzewiałą barierkę, wycierając farbę z rąk w wyblakłe czarne dżinsy, zapach świeżej akrylowej farby ostry w nozdrzach. Moja najnowsza ściana – wirująca eksplozja elektrycznych błękitów i płomiennych czerwieni ukazująca miejski bunt – dominowała betonową przestrzeń za mną, wciąż błyszcząca pod girlandami świateł, które rozwiesiłem. W wieku 28 lat, Kai Thorn, żyłem dla tych chwil, kiedy sztuka wylewała się w życie bez granic. Ale tej nocy było inaczej. Emma Romero przychodziła na wywiad, jakiś błyszczący artykuł w magazynie o undergroundowych artystach przekraczających granice. Widziałem jej zdjęcia online: 26-letnia argentyńska petarda z popielatoblond włosami skręconymi w niski kok, jasnoniebieskimi oczami, które przebijały jak sztylety, ciepłą opaloną skórą lśniącą na jej smukłej sylwetce 5'6". Ambitna, zdeterminowana – uosabiała muzę, której pragnąłem. Jej obcasy zadudniły po metalowych schodach, echo jak bicie serca. Wyszła w blask, ubrana w obcisły czarny crop top opinający jej średnie cycki i spódnicę wysoką w pasie podkreślającą wąską talię i smukłe nogi. „Kai Thorn?” Jej głos był gładki, z tym zmysłowym argentyńskim akcentem, jasnoniebieskie oczy skanujące chaos mojego królestwa. Skinąłem głową, szczerząc się, gdy ją ogarniałem wzrokiem – sposób, w jaki jej owalna twarz rozjaśniała się ciekawością, długie popielatoblond włosy łapiące neonowe migotanie. „Witaj na moim płótnie”, powiedziałem, gestem wskazując dach. Podeszła bliżej, jej perfumy – mieszanka jaśminu i cytrusów – mieszały się z oparami farby. Podaliśmy sobie ręce, jej uścisk mocny, elektryzujący. Gdy ustawiała dyktafon, patrzyłem, jak się porusza, każdy gest precyzyjny, energia ambitna promieniująca. Napięcie już tliło się; to nie był zwykły wywiad. Światła miasta tańczyły w jej oczach, a ja zastanawiałem się, jak jej skóra poczułaby się pod moim pędzlem. Skrzyżowała nogi, spódnica podciągnęła się lekko, i zadała pierwsze pytanie o moje inspiracje. Ale...