Mistrzowski kolor kieri Emmy

Świetlne reflektory głównej sceny kasyna Wynn błyszczały jak tysiąc diamentów, rzucając eteryczny blask na finałowy stół mistrzostw World Series of Poker. Siedziałem tam, Victor Hale, serce waliło mi nie tylko od kart, ale od kobiety naprzeciwko — Emmy Romero. Jej popielato-blond włosy były upięte w elegancki niski kok, kilka niesfornych pasm oprawiało jej owalną twarz z jasnoniebieskimi oczami, które przeszywały mnie na wylot. W wieku 26 lat ta argentyńska piękność z ciepłą opaloną skórą i smukłą sylwetką 168 cm wdrapała się do tego momentu, jej średnie cycki unosiły się i opadały w wyrachowanych oddechach pod szytym na miarę czarnym bluzkiem, który opinał jej wąską talię. Tłum szumiał, morze napięcia, ale moje oczy były przyklejone do niej. Cały turniej tańczyliśmy to tango — uwodzicielskie blefy, przeciągające się spojrzenia obiecujące więcej niż żetony. Lena Voss, jej ostrooka niemiecka sojuszniczka, kręciła się przy barierce z subtelnymi sygnałami, podczas gdy Marco Ruiz, lojalny Hiszpan, który sfinansował jej wejście, kiwał zachętę z cienia. Palce Emmy bawiły się jej stackiem, usta wygięły się w ten znany uśmieszek, który przyspieszał mi puls. Była ambitna, zdeterminowana, smukła drapieżniczka na obcasach, i tej nocy, pod tymi reflektorami, miała zgarnąć wszystko. Czułem, jak napięcie skręca mi się w brzuchu, wiedząc, że cokolwiek stanie się przy tym stole, prawdziwa gra rozegra się potem — na prywatnie, gdzie blefy zamienią się w nagą skórę, a stawką będzie ciało i ogień. Dealer tasował, a jej oczy spotkały moje, iskra zapaliła się. To nie był tylko poker; to był seks przed na filcu. Ostatnia ręka wisiała w powietrzu, żetony ułożone jak fortece wokół nas. Zerknąłem na swoje karty — solidna para asów, ale twarz Emmy była maską spokojnej pewności, która mnie niepokoiła. Całą noc blefowała, jej jasnoniebieskie oczy błyskały ambitnym ogniem, ciepła opalona skóra lśniła w świetle kasyna. „Twój ruch, Victor”, zamruczała, głos niski...