Niedokończona adoracja Lucii

Blask świec tańczył po śnieżnobiałych włosach Lucii jak księżycowe światło na świeżym śniegu, jej krótki pixie otaczał te ciemnobrązowe oczy, które skrywały sekrety głębsze niż chilijska noc. Czułem słaby, ziemisty zapach strzechy nad nami, utkanej z trzcin totora, które szumiały cicho w łagodnym nocnym powiewie wdzierającym się przez otwarte boki ramady. Stała tam w ramadzie, tradycyjnej altanie ze strzechą osłaniającą nas przed gwiazdami, jej jasnobrązowa skóra lśniła ciepło w cieniach, każde migotanie płomienia pieściło subtelne krągłości jej drobnej sylwetki jak ostrożny dotyk kochanka. Powietrze ożywało odległym ćwierkaniem świerszczy i cięższym zapachem nocnego jaśminu wspinającego się po drewnianych słupach, mieszającego się ze słodkim, dymnym topnieniem świec pszczelego wosku rozsypanych wokół nas. Nasze lekcje Cueki zawsze były naładowane, elektryzujące niewypowiedzianymi pragnieniami, które tliły się pod powierzchnią każdego kroku, każdego kołysania – jej biodra kreśliły te hipnotyczne kręgi, które odbierały mi oddech, moje dłonie unosiły się zaledwie centymetry od jej talii, pragnąc zniwelować dystans. Ale tej nocy wszystko wydawało się inne, głęboko inne; napięcie zgęstniało w coś namacalnego, prąd brzęczał między nami, gdy jej spojrzenie zatrzymywało się na mnie, Mateo, z głodem odzwierciedlającym mój własny, ciemnobrązowe oczy płonęły obietnicą, która sprawiała, że serce waliło mi o żebra. Pamiętałem pierwszą lekcję, jak jej przyjazny uśmiech mnie rozbroił, jej namiętny śmiech wypełniał noc, gdy potykaliśmy się w podstawowych krokach, ale teraz ta niewinność ewoluowała w tę surową, magnetyczną siłę przyciągania. Gdy wyciągnęła rękę, chusteczka łopotała jak obietnica, miękka bawełna muskała powietrze między nami, poczułem dreszcz biegnący w dół kręgosłupa, skóra mrowiła z podniecenia. W głowie odtwarzałem niezliczone noce wstrzemięźliwości, sposób, w jaki jej jasnobrązowa skóra lśniła od potu wysiłku pod poprzednimi księżycami, a teraz, w tym intymnym blasku, wiedziałem, że ta wariacja nas rozplącze, zedrze warstwy tradycji, odsłaniając ogień pod spodem. Ramada otulała nas kokonem migotliwego blasku świec, powietrze gęste od zapachu wosku i nocnego...