Kulminacja Wyboru Su-Jin

Powietrze wzdłuż Rzeki Han niosło ten ostry, wieczorny chłód, taki, który sprawiał, że każdy oddech czuł się żywy możliwościami, ostry i orzeźwiający na mojej skórze, kiedy zbliżałem się do parku, mój puls już przyspieszony mieszanką strachu i oczekiwania. Odległy szum ruchu ulicznego w Seulu mieszał się z delikatnym pluskaniem wody o nabrzeże, kojącym, a zarazem napiętym tłem dla chwili, która się rozgrywała. Su-Jin stała tam pod miękkim blaskiem lamp parkowych, jej długie, bujne warkocze box delikatnie kołyszące się na wietrze, oprawiające jej bladą, porcelanową twarz jak halo z północnego jedwabiu, każdy pasemko łapiące światło w subtelnych błyskach, które sprawiały, że wydawała się prawie eteryczna. Była drobna, szczupła, ta rama 5'6" promieniująca bąbelkową słodyczą, która złapała mnie od pierwszej chwili, kiedy się spotkaliśmy, jej śmiech jak dzwoneczki w mojej pamięci, wciągający mnie w jej orbitę z łatwą charyzmą. Ale tej nocy jej ciemnobrązowe oczy kryły coś dzikszego – rozrachunek, głębię emocji, która przebijała przez znaną mi figlarną fasadę, skręcając mi żołądek z żalu. Za długo tańczyliśmy wokół tego, ten sekretny klip z naszych dzikszych nocy prawie wpadł w niepowołane ręce przez moją głupotę, tamten zamglony wieczór, kiedy alkohol zamazał mój osąd i prawie nacisnąłem wyślij na wideo uchwycające jej niepohamowaną namiętność, jej ciało wyginające się w ekstazie pode mną. Wina gryzła mnie teraz, stały prąd podskórny, kiedy odtwarzałem w głowie tę bliskość, przysięgając sobie milcząco nigdy więcej nie być takim lekkomyślnym. Patrzyłem, jak jej usta się rozchylają, ten uroczy uśmiech migocze niepewnością, pulchne i kuszące nawet w gniewie, i wiedziałem, że ta konfrontacja może nas rozbić lub związać na zawsze, kruchość naszej więzi wisząca na włosku w chłodnym nocnym powietrzu. Serce waliło mi, kiedy podeszła bliżej, jej głos szeptem na tle szmeru rzeki: „Czy prawie to udostępniłeś, Min-Jae? Powiedz prawdę.” Jej zapach – kwiatowy szampon zmieszany z lekką słoną wonią rzeki...