Kulminacja Saowaphy w Sidłach Długu

Jej ciemne oczy spotkały moje w przyćmionym świetle chaty, burza szalejąca w ich głębi. Saowapha stała tam, krucha, ale buntownicza, jej bardzo długie czarne włosy z fioletowymi pasemkami oprawiające twarz skrywającą tysiąc sekretów. Powietrze zgęstniało od niewypowiedzianych długów, moja zazdrość żywa istota drapiąca w klatce piersiowej. Dziś nikt inny nie dotknie tego, co moje. W luksusie pobliskiego apartamentu nasz pojedynek skończy się ekstazą – albo ruiną. Drzwi chaty trzasnęły za pisarzem, gdy uciekł w noc, jego tchórzostwo zostawiając próżnię, która wyssała cały tlen z pokoju. Saowapha stała zamarła przy kominku, jej drobna sylwetka lekko drżąca pod ciężarem mojego spojrzenia. Przyjechałem tu na przeczuciu, napędzany plotkami i tą gryzącą zaborczością, która prześladowała mnie od naszej pierwszej splątanej nocy. Była moja do zdobycia, jej długi wobec mnie wyryte w każdym nieśmiałym spojrzeniu, jakie kiedykolwiek mi rzuciła. „Saowapha” – powiedziałem niskim, pewnym głosem, podchodząc bliżej, aż ciepło płomieni lizało mi plecy. Jej ciemnobrązowe oczy podniosły się do moich, szeroko otwarte mieszanką strachu i czegoś ostrzejszego – buntu może, albo iskry poddania. Te proste jedwabiste włosy, bardzo długie i czarne z tymi odważnymi fioletowymi pasemkami, opadły jak kurtyna na jedno ramię, gdy przechyliła głowę. „Myślisz, że możesz grać w te gierki? Sprowadzić innego faceta do tego, co mamy?” Przygryzła dolną wargę, ten jej delikatny nawyk, który zawsze coś we mnie skręcał. „Profesorze Voss... Kai... to nie tak było. On tylko... pisał o nas. Inspiracja.” Jej głos był miękki, przesiąknięty akcentem jej tajskiego pochodzenia, ale pod spodem stal. Jej jasnokaramelowa skóra lśniła w blasku ognia, podkreślając drobne smukłe linie ciała, całe 157 cm cichej pokusy upakowane w jedwabną bluzkę i przylegającą spódnicę opinającą wąską talię. Pokonałem dystans, ręką sięgając, by wsunąć pasmo włosów za jej ucho. Nie odsunęła się. „Inspiracja nie kończy się na tym, że ucieka jak szczur. Idziesz ze mną. Teraz.” Jej oddech...