Kulminacja Piekła w Galerii Isabelli

Drzwi galerii otworzyły się pod madryckim księżycem, a Isabella weszła do środka, ściskając szkicownik jak broń. Jej ciemne oczy utkwiły we mnie, słodka twarz napięta ogniem z naszej ucieczki w Andaluzji. Poczułem, jak powietrze gęstnieje, wiedząc, że ta konfrontacja nas rozbije albo na zawsze zwiąże w uścisku namiętności bez litości. Zegar dawno przekroczył godzinę zamknięcia, zostawiając moją galerię w Madrycie w ciszy przerywanej tylko odległym szumem miasta. Układałem nową wystawę, zagubiony w wirze kolorów na płótnach, kiedy drzwi zaskrzypiały. Była tam – Isabella Garcia, jej długie, lekko falujące ciemnobrązowe włosy oprawiające tę słodką, przyjazną twarz teraz naznaczoną determinacją. Trzymała szkicownik z Andaluzji jak dowód w procesie, jej oliwkowa skóra lśniąca pod miękkim światłem szyn, które podkreślały śmiałe pociągnięcia moich najnowszych prac. – Isabella – powiedziałem, prostując się, serce waliło mi mocniej, niż powinno. – Co cię tu sprowadza tak późno? Przekroczyła wypolerowaną betonową podłogę w obcisłej czarnej sukience, materiał przylegał do jej smukłej sylwetki 165 cm, każdy krok odbijał naszą niedokończoną historię. – To – odparła, wyciągając szkicownik. Strony rozchyliły się na rysunkach, które zrobiłem jej pod andaluzyjskim słońcem – jej śmiech uchwycony ołówkiem, krzywizna ramienia na tle wzgórz porośniętych winoroślą. Ale głębiej, starsze szkice, których nigdy nie pokazałem. Inspiracje dla tej właśnie galerii: efemeryczne kobiety z jej oczami, jej ogniem, zrodzone z utraconej miłości sprzed lat, która odbijała jej ducha. – Narysowałeś serce tego miejsca z duchów? – zapytała, głos miękki, ale dociekliwy, okrążając ogromny abstrakt pulsujący czerwieniami i złotami. Skinąłem głową, podchodząc bliżej, powietrze między nami naładowane jak front burzowy. – Ty to wszystko roznieciłaś, Isabella. Ta podróż... ty. Ale powinienem ci powiedzieć wcześniej. Jej ciemnobrązowe oczy przeszukiwały moje, słodycz ustępowała czemuś śmielszemu, słowa Eleny z ich wcześniejszej rozmowy dudniły mi w głowie – jej przyjaciółka nakłaniała ją, by wzięła to, na co zasługuje. Napięcie skręciło się, ciągnąc...