Kresendo Giang w śmiałym wyzwoleniu

Wielka scena festiwalu jazzowego pulsowała oczekiwaniem pod aksamitnym nocnym niebem, girlandy złotych świateł wiły się przez ogromny tłum jak świetliki w śnie. Reflektory rzeźbiły dramatyczne łuki nad wypolerowaną drewnianą platformą, gdzie instrumenty lśniły jak klejnoty – saksofony wijące się uwodzicielsko, bębny napięte obietnicą. Powietrze brzęczało niskim szmerem tysięcy, morze twarzy rozmyte w cieniu, wszystkie głodne kulminacji nocy. Giang Ly stała na krawędzi, jej jasnobrązowe włosy związane w niski kok, który podkreślał elegancką linię szyi, długie pasma uciekające, by oprawić owalną twarz. Jej ciemnobrązowe oczy przesuwały się po tłumie, jasnobrązowa skóra lśniła pod światłami, jej smukła sylwetka 5'6" ubrana w błyszczącą czarną sukienkę koktajlową, która opinała średnie piersi i wąską talię, rozkloszowując się w spódnicę, która szeptała o uda przy każdym subtelnym ruchu. Była enigmatyczna, urzekająca, wietnamska syrena odrodzona z popiołów. Wisiorek na szyi, pęknięty od dawnych zdrad, dyndał jak talizman jej połamanej przeszłości. Victor Kane czaił się w sekcji VIP, jego samozadowolony uśmieszek jak cierń w jej boku, producent, który próbował ją posiąść, złamać. Ale tej nocy była jej odkupieniem. Luca Moretti, jej włoski kochanek o pełnych duszy oczach, stroił bas za kulisami, palce tańczące po strunach z zaborczą gracją. Marco Reyes, ognisty latynoski perkusista, mrugnął do niej, jego mięśnie falowały pod koszulą. Elena Voss, zmysłowa niemiecka wokalistka, poprawiała suknię, jej wzrok złączył się z Giang w milczącej solidarności. Serce Giang biło jak oszalałe, nie ze strachu, ale z odważnego ognia rozpalającego się w środku. To był jej ostatni koncert-showdown, buntowniczy występ, by zwabić Victora w pułapkę. Sojusznicy gotowi. Gdy konferansjer ją ogłosił, tłum ryknął, a ona wystąpiła naprzód, mikrofon w dłoni, jej głos jak chrapliwa obietnica. „Dziś palimy jasno”, mruknęła, słowa nasycone niewypowiedzianą uwodzeniem. Napięcie wiło się jak dym, jej ciało ożywione dreszczem tego, co nadejdzie – namiętnością, wyzwoleniem, niezniszczalnymi więzami kutymi w żarze reflektorów. Scena była jej, i...