Kołysanie Carmen na plaży w blasku księżyca

Ognisko trzaskało pod hawanańskim księżycem, rzucając złote cienie na piasek, gdzie tańczyła – Carmen Vega, jej ciemne brązowe włosy kołyszące się jak fale w nocnym powiewie. Nie mogłem oderwać wzroku od krzywizny jej bioder, od sposobu, w jaki jej skóra o karmelowym odcieniu opalenizny lśniła na tle zwiewnej białej sukienki letniej. Nasze spojrzenia spotkały się przez płomienie i w tej chwili wiedziałem, że rytm bębnów to nie jedyny puls, który przyciągał nas bliżej. Coś elektryzującego brzęczało w powietrzu, obiecując noc, w której granice rozpuszczały się jak morska piana. Impreza plażowa pulsowała życiem pod rozległym kubańskim niebem, księżyc wisiał nisko jak srebrna latarnia nad czarnym oceanem. Bębny dudniły od grupy lokalnych wokół ogniska, ich rytmy splatały się z słonym powietrzem. Stałem na skraju tłumu, popijając czystego rumu, kiedy pierwszy raz ją zobaczyłem – Carmen Vega. Poruszała się, jakby sama wyspa ożyła w jej ciele, jej długie, luźne fale S w ciemnych brązowych włosach łapiące światło ognia, gdy kołysała się w rytm. Jej biała sukienka letnia przylegała akurat tyle, by sugerować smukłe krzywizny pod spodem, powiewając wokół nóg z każdym krokiem. Poczułem to, zanim to zrozumiałem, to przyciąganie, jak grawitacja zmieniająca się pod moimi stopami. Nasze oczy spotkały się przez płomienie, jej ciemne brązowe spojrzenie trzymało moje z iskrą psoty. Uśmiechnęła się, wolno i świadomie, przechylając głowę, jakby zapraszając mnie do swojego świata. Odstawiłem szklankę i przeszedłem przez piasek, ciepło ognia zostało za mną. „Diego Navarro” – powiedziałem, wyciągając rękę, gdy do niej dotarłem. „Nie mogłem się oprzeć temu tańcowi”. „Carmen” – odparła, jej głos ciepły i akcentowany jak starzony miód, kładąc dłoń w moją. Jej skóra była miękka, elektryzująca. Wpadliśmy w krok razem, ciała blisko, ale jeszcze nie dotykające, bębny pchały nas naprzód. Jej biodro otarło się o moje raz, dwa, najpierw przypadkiem, potem celowo. Wyczułem jej zapach – kokos i...