Kotwica Madison Wiecznych Płomieni

Wiatr wył nad Morzem Śródziemnym, miotając jachtem w szaleństwie, gdy zbliżaliśmy się do lśniących świateł Monako. Madison stała przede mną w sterówce, jej jaskrawo pomarańczowe włosy rozwiane, zielone oczy płonące buntem. Żądania jej rodziny dudniły mi w głowie — porzuć morze, wracaj do domu — ale w tej chwili, z błyskawicami rozdzierającymi niebo, wiedziałem, że nie mogę jej puścić. „Kocham cię”, szepnąłem, przyciągając ją blisko, nasze ciała jedyną kotwicą w tym huraganie. Ostatni odcinek do Monako zaczął się pod złudnie spokojnym niebem, jacht przecinał fale jak obietnica luksusu i ucieczki. Madison Brooks, z jej ognistymi pomarańczowymi włosami łapiącymi ostatnie promienie słońca, śmiała się wcześniej na pokładzie, jej smukła atletyczna sylwetka pochylona w wiatr, jakby go posiadała. Posiadała takie chwile — pewna siebie, zalotna, całkowicie żywa. Ale wtedy jej telefon brzęczał natrętnie, głosy rodziny trzeszczały z USA. „Madison, ta przygoda się skończyła. Pakuj się i leć z powrotem. Życie na jachcie nie jest dla ciebie”. Ścisnąłem ster mocniej, horyzont ciemniał, chmury gotowały się znikąd. Kapitan Elias Thorne — to ja — widział burze wcześniej, ale ta wydawała się osobista, odzwierciedlając zamęt w jej zielonych oczach z złotymi plamkami. Wparowała do sterówki, trzaskając drzwiami przeciw wznoszącemu się wycia. Deszcz siekł okna strugami, grzmot dudnił jak zazdrosny bóg. „Chcą, żebym zniknęła, Elias. Jakbym była jakimś lekkomyślnym dzieciakiem bawiącym się na morzu”. Jej głos się załamał, piegówki wyróżniały się na bladej skórze pooranej gniewem. Przyciągnąłem ją w ramiona bez namysłu, jej ciało przylegało do mojego jak stworzone do tych wzburzonych mórz. Łódź szarpała się gwałtownie, ale trzymając ją, stabilizowałem się bardziej niż jakimikolwiek kompasem. „Nigdzie nie idziesz”, mruknąłem w jej włosy, wciągając zapach soli i cytrusów, który był czysto Madison. Jej ręce zacisnęły się na mojej koszuli, a w jej spojrzeniu widziałem przygodę, której pragnęła, walczącą z obowiązkiem. Błyskawica oświetliła jej twarz, te miękkie...