Katarina Staje Twarzą w Twarzą z Festiwalowym Rozliczeniem

Powietrze brzęczało śmiechem i brzękiem szklanek pod girlandami festiwalowych świateł, ciepła poświata rzucała świąteczną mgłę na tereny winnicy, gdzie bogaty, ziemisty zapach zdeptanej trawy mieszał się z kwaśnym aromatem fermentujących winogron unoszącym się z otwartych beczek w pobliżu. Ale moje oczy skupiły się tylko na niej, przyciągane nieubłaganie przez tłum, jakby była jedynym źródłem światła w pogłębiającym się zmierzchu. Katarina stała na skraju namiotów z degustacją wina, jej jasnobrązowe fale łapały wiatr, delikatnie potargane jak szept jedwabiu, ta jasna oliwkowa skóra lśniła na tle głębokiego błękitu jej sukienki na ramiączkach, materiał subtelnie przylegał do jej smukłych krągłości w sposób, który budził wspomnienia nagiej skóry pod moimi palcami. Kręciła szklanką czerwonego wina, płyn łapał światło w głębokich karmazynowych wirach, ale jej wzrok skakał, rozproszony, jakby sekrety ciążyły na jej umyśle – ciężkie, upajające sekrety, które sprawiały, że jej wargi lekko się rozchyliły, oddech przyspieszył na tyle, że zauważyłem to z daleka. Wiedziałem dlaczego – te filmy, te gdzie jej uśmiechy słabły, dotyki zbyt długo się utrzymywały na ekranie, subtelny rumieniec wpełzający na jej policzki, który fani rozkładali klatka po klatce, wyczuwając prąd namiętności, którego nie potrafiła całkiem ukryć. Fani szeptali w sieci, składając do kupy żar, który roznieciliśmy wcześniej, te skradzione noce, gdzie jej ciało poddawało się mojemu w sposób, który zostawiał ślady nie tylko na skórze, ale na jej samej esencji. I teraz była tu, dojrzała do rozliczenia, jej obecność ciągnęła mnie jak grawitacja, moje ciało już reagowało niskim wibraniem napięcia głęboko w jądrze. Puls przyspieszył, gdy się zbliżałem, tłum przerzedził się na tyle, by pokonać dystans bez przyciągania spojrzeń, żwirowa ścieżka chrzęściła cicho pod moimi butami, każdy krok wzmacniał elektryczny ładunek budujący się między nami. Zobaczyła mnie i ten niebiesko-zielony wzrok uderzył jak kieliszek grappy – ciepły, zapraszający kłopoty, te oczy plamione złotem w świetle lampionów, niosące obietnice poddania...