Karnawałowy Orgazm Plemiennego Związku Luciany

Powietrze w Barranquilla pulsowało nieustannym rytmem Karnawału, chaotyczną symfonią bębnów, blaszanych rogów i tysięcy głosów wznoszących się z ulic poniżej. Luciana Pérez stała na kutym żelaznym balkonie starego kolonialnego budynku, jej złota skóra lśniła pod girlandami kolorowych świateł kołyszących się na nocnym wietrze. W wieku 20 lat ta kolumbijska piękność uosabiała dziki duch festiwalu — odważna, wolnego ducha, jej upierzone jasnobrązowe włosy opadały długie i potargane przez wilgotny wiatr. Jej leśnozielone oczy błyszczały figlarnie, gdy lustrowała swoich kochanków: Mateo Vargasa, szorstkiego kolumbijskiego tancerza o opalona skórze i intensywnych ciemnych oczach; Sofię Reyes, zmysłową lokalną z krągłościami rywalizującymi z delikatną sylwetką Luciany; i Elenę Voss, egzotyczną gościnną o bladej skórze kontrastującej z ciepłem grupy, jej niebieskie oczy głodne obietnicy nocy. Luciana miała na sobie skąpy karnawałowy kostium — jaskrawy czerwonożółty top bikini z piórami opinający jej średnie cycki, zestawiony z zwiewną spódnicą rozcięta wysoko na udach, odsłaniającą jej atletyczną, ale delikatną 5'6" sylwetkę. Naszyjnik wokół szyi, świeżo naprawiony po jakiejś przeszłej usterce, zwisał między jej dekoltem jak talizman ich rodzącego się plemienia. Poniżej tłum falował morzem piór, malunków na ciele i kroków sambo, nieświadomy intymnego rytuału, który miał się rozegrać powyżej. Luciana czuła transformację w sobie, już nie tylko uczestniczkę festiwalu, ale arcykapłankę ich unii. Odwróciła się do towarzyszy, jej owalna twarz rozjaśniona uwodzicielskim uśmiechem. 'To nasza chwila,' szepnęła, jej głos przecinający hałas. 'Karnawał nas ukrywa, ale rytm nas na zawsze zwiąże.' Ręka Mateoa musnęła jej talię, palce Sofii splotły się z jej dłonią, a Elena przysunęła się blisko, ich oddechy mieszały się z zapachem rumu i potu. Napięcie skręcało się jak salsowe bity wznoszące się z ulic, obiecując kulminację, która wykuje ich w jedno ekstazyjne plemię. Serce Luciany galopowało, publiczne ryzyko rozpalało jej rdzeń — krawędź balkonu zaledwie kilka stóp od wścibskich oczu, a jednak osłonięta zwisającymi palmami i cieniami....