Julii Odrodzone Piekło z Victorem

Stała w drzwiach mojego loftu w Prenzlauer Berg, truskawkowo-blond włosy łapały słabe światło, zielone oczy czujne, ale buntownicze. Julia Schmidt, moja kiedyś oddana podopieczna, przyszła po zamknięcie sprawy – tak twierdziła. Ale powietrze trzeszczało od niedokończonych spraw, jej elegancka sylwetka napięta pod tą czarną, dopasowaną sukienką. Znałem jej sekrety, te wpadki z innymi, i tej nocy znów sprawię, że będzie płonęła tylko dla mnie. Drzwi kliknęły za Julią, zamykając nas w cichej przestrzeni mojego loftu. Wieczorny szum Prenzlauer Berg sączył się słabo przez okna od podłogi do sufitu, ale w środku byliśmy tylko my – jej obcasy odbijały się echem na polerowanym betonie, mój puls przyspieszał na jej widok. Wyglądała jak pewna siebie kobieta, jaką się stała: truskawkowo-blond włosy gładkie i proste, opadające na ramiona jak złota zasłona, zielone oczy ostre od niechęci. Ta czarna sukienka idealnie opinała jej szczupłą atletyczną sylwetkę, materiał szeptał o jej jasną skórę, gdy się poruszała. „Nie chciałam przychodzić, Victorze” – powiedziała, głos pewny, ale z tą starą iskrą. Zatrzymała się kilka kroków ode mnie, ręce skrzyżowane pod piersiami, jakby chroniła się przede mną. Przed nami. „To musi się skończyć. Czysto”. Oparłem się o wyspę kuchenną, chłodny marmur mnie uziemiał, podczas gdy mój wzrok śledził linię jej szyi, subtelne wznoszenie się i opadanie oddechów. Kiedyś byliśmy mentorem i podopieczną, jej surowy talent uformowałem w coś wykwintnego. Ale to skręciło w więcej – namiętność, posiadanie, zazdrość, która gryzła mnie nawet teraz. Słyszałem szepty o jej ostatnich wpadkach, inni faceci próbowali tego, co ja zdobyłem pierwszy. Ta myśl zacisnęła mi szczękę. „Zamknięcie?” – powtórzyłem, podchodząc bliżej, na tyle blisko, by złapać słaby cytrus jej perfum. „Myślisz, że możesz tu wejść, po wszystkim, i po prostu wyjść? Opowiedz mi o tych swoich wpadkach, Julio. Czy mam zgadywać?” Jej oczy błysnęły, mieszanka buntu i czegoś miększego, podatnego. Rozłożyła ręce,...