Iskra Konferencyjna Leili

Sala sympozjalna w Ammanie brzęczała od szmeru głosów odbijających się od wysokich sufitów ozdobionych skomplikowanymi jordańskimi motywami, powietrze niosło słaby pył z pustyni za oknami. Po raz pierwszy zobaczyłem ją po drugiej stronie zatłoczonej sali sympozjalnej w Ammanie, jej kasztanowe włosy łapały światło jak żar w pustynnym wietrze, każdy kosmyk mienił się ognistym blaskiem, który zdawał się tańczyć w rytm subtelnej bryzy z krat wentylacyjnych. Leila Omar, młoda architektka, której szkice na eko-pawilon w Petrze miały wszystkich na językach, jej projekty wyświetlano na wielkim ekranie chwilę wcześniej, linie płynęły jak odrodzone starożytne nabatejskie rzeźby w zrównoważonej elegancji. Stała tam, smukła sylwetka w wesołej pewności siebie, zielone oczy błyszczały, gdy odbierała pytania po prezentacji, jej głos czysty i melodyjny, przesiąknięty entuzjazmem, który sprawiał, że nawet najbardziej znużeni profesorowie nachylali się do przodu. Coś w jej uśmiechu, ten optymistyczny przechylony łeb, wciągnęło mnie, magnetyczne przyciąganie, które obudziło dawno uśpiony głód w mojej klacie, wspomnienia z poprzednich sympozjów bladły w nieistotność. Nasze oczy spotkały się podczas panelu i poczułem to – iskrę, elektryczną i niepodważalną, która popędziła przez moje żyły jak pierwszy przypływ adrenaliny przed wykopaliskami, jej spojrzenie trzymało moje z figlarnym wyzwaniem, które przyspieszyło mój puls. Kiedy oklaski ucichły, uprzejme klaskanie rozlewające się po sali jak fale na Morzu Martwym, wiedziałem, że muszę z nią pogadać, wciągnąć ją w rozmowę, która może prowadzić do czegoś o wiele bardziej intymnego niż różowo-czerwone klify Petry, mój umysł już wędrował do zacienionych alkierzy jej projektów, wyobrażając sobie jej ciało wijące się jak starożytne przejścia siq. Sympozjum o restauracjach Petry brzęczało niskim szumem akademików i architektów, powietrze gęste od zapachu mocnej arabskiej kawy i wypolerowanych skórzanych teczek, para unosiła się z malutkich filiżanek roznoszonych przez kelnerów w crisp białych uniformach. Zostałem po moim własnym panelu o zrównoważonych fasadach, moje oczy nieuchronnie ciągnięte do Leili Omar, nie...