Imperium Ekstazy Astrid Ukoronowane

W zacienionym przepychu apartamentu przewodniczącego, Astrid Hansen stoi zwycięska, jej jasnoniebieskie oczy płoną triumfem po zdemaskowaniu rywala. Jej atletycznie szczupłe ciało, ubrane w ostry garnitur władzy, promieniuje nieugiętą pewnością siebie. Ale gdy jej wzrok pada na mnie, Erika, powietrze gęstnieje od obietnicy — jej awans jest pewny, teraz pragnie przypieczętować naszą namiętność na szczycie imperium, które właśnie zdobyła. Sala konferencyjna brzęczała napięciem, gdy Astrid podeszła do szczytu lśniącego mahoniowego stołu, jej proste długie jasnobrązowe blond włosy kołyszą się jak sztandar buntu. Siedziałem tam, Erik Lund, jej wierny sojusznik i kochanek, patrząc na nią z mieszanką dumy i oczekiwania. Victor, arogancki dyrektor, który podkopywał ją miesiącami, uśmiechał się złośliwie ze swojego miejsca, nieświadomy nadchodzącej burzy. „Szanowni państwo” — zaczęła Astrid, jej wesoły głos przesycony stalą, jasnoniebieskie oczy przesuwające się po sali. „Odkryłam niepodważalne dowody.” Podniosła tablet, wyświetlając logi kart dostępu na wielkim ekranie. „Nieautoryzowany dostęp Victora do poufnych plików o 2 w nocy w zeszłym tygodniu. Nie raz, ale systematycznie.” Zadyszki rozeszły się po dyrektorach. Twarz Victora zbledła. „To sfabrykowane!” — wykrztusił, ale Astrid była nieustępliwa, jej atletycznie szczupła sylwetka napięta jak drapieżnik. Szczegółowo opisała znaczniki czasu, skorelowane z nagraniem z monitoringu, które pomogłem jej zdobyć. Jej autentyczna pasja do sprawiedliwości przebiła się, obracając salę na swoją korzyść. Przewodniczący skinął głową poważnie. „Victor, jesteś odwołany. Astrid, z natychmiastową skutecznością, awansujesz na dyrektora operacyjnego.” Rozległy się owacje. Jasna blada skóra Astrid zaczerwieniła się od zwycięstwa, jej wąska talia podkreślona, gdy przyjmowała uścisk dłoni. Nasze oczy się spotkały — moje płonęły pożądaniem nadchodzącej celebracji. Gdy spotkanie się skończyło, szepnęła do mnie: „Erik, apartament na górze. Teraz.” Moje serce zabiło szybciej. Jej awanturniczy duch podbił salę konferencyjną; teraz miał mnie zdobyć w prywatnym sanktuarium przewodniczącego. Drzwi kliknęły za nami, panorama miasta błyszczała przez okna od podłogi do sufitu, luksusowe skórzane sofy i ogromne łóżko...