Grace Posiada Jacka w Furii Burzy

Burza szarpała farmę, deszcz smagał okna jak zazdrośni kochankowie. Grace stała tam w blasku kuchni, jej lawendowe fale lśniły pod migotliwym światłem, niebieskie oczy wpiły się w moje z głodem, który zaprzeczał jej słodkiej niewinności. Błyskawica trysnęła, oświetlając krzywiznę jej drobnej sylwetki, i wiedziałem — ta furia na zewnątrz to nic w porównaniu z tą, która narastała między nami. Zazdrość o Eliasa wyblakła; tej nocy miała mnie posiąść, ciało i duszę. Niebo pękło bez ostrzeżenia, wylewając potop, który zamienił błotniste drogi w rzeki i uwięził nas w starej farmie Mitchellów. Ja, Jack Harlan, przyjechałem sprawdzić Grace po usłyszeniu o tym śliskim kupcu, Eliasie, który znów kręcił się koło posesji. Farma jej rodziny wisiała na włosku, a myśl o nim — wysokim, bogatym, z drapieżnymi uśmiechami — gryzła mnie od dni. Ale teraz byliśmy tu sami w kuchni, gdy grzmoty trzęsły oknami. Grace poruszała się z tą swoją naturalną gracją, drobna i szczupła, jej jasna skóra zarumieniona od nagłego chłodu wdzierającego się przez szpary. Jej lawendowo-fioletowe włosy opadały miękkimi falami na ramiona, oprawiając te szerokie niebieskie oczy, które zawsze zdawały się widzieć mnie na wylot. Nalała kawę drżącymi rękami, furia burzy odzwierciedlała napięcie iskrzące między nami. „Jack, nie musiałeś zostawać”, powiedziała cicho, jej głos słodki jak letni miód, ale z krawędzią, błaganiem ukrytym pod spodem. Oparłem się o wytarty dębowy blat, patrząc na nią. „Jak cholera nie musiałem. Elias krąży jak sęp. Co tym razem ci oferuje?” Moje słowa wyszły ostrzej niż chciałem, zazdrość skręcała mi bebechy. Odstawiła kubek, jej palce zawisły na uchu, i spojrzała mi w oczy. Błyskawica błysnęła, rzucając cienie tańczące po jej niewinnej twarzy. „To nie to, co myślisz”, szepnęła, podchodząc bliżej. Powietrze zgęstniało, ciężkie od deszczu i niewypowiedzianych żądz. Czułem jej zapach — lawendę i świeżą ziemię — i to mnie wciągało, sprawiając, że mój puls...