Galop rywalki Julii rozpala płomień

Grzmot kopyt wciąż dudnił mi w uszach, kiedy Julia Schmidt zsiadła z konia, jej zielone oczy wpiły się w moje z ogniem, który nie miał nic wspólnego z wyścigiem, który właśnie odjechaliśmy. Pot błyszczał na jej jasnej skórze, truskawkowo-blond włosy potargane przez wiatr. Rywale na torze, ale poza nim? Powietrze między nami iskrzyło, wciągając nas w zacienione lasy, gdzie urazy mogły wreszcie poddać się czemuś ostrzejszemu, gorętszemu. Wiedziałem, że jedno dotknięcie nas oboje rozpali. Ryk tłumu przycichł za nami, kiedy derby się skończyło, zapach przewróconej ziemi i końskiego potu wisiał gęsto w chłodnym jesiennym powietrzu. Pokonałem Julię Schmidt o nos – znowu – ale sposób, w jaki zerwała kask i ruszyła na mnie wściekła, mówił, że zwycięstwo nie będzie smakować słodko bez walki. Jej truskawkowo-blond włosy, gładkie i proste do ramion, smagały na wietrze, oprawiając te przenikliwe zielone oczy, które zawsze widziały prosto przez moją brawurę. „Viktor Brandt” – splunęła, jej niemiecki akcent wyostrzał słowa jak ostroga. „Odciąłeś mnie na ostatnim zakręcie. Brudna jazda, nawet jak na ciebie”. Stała blisko, za blisko, jej smukła atletyczna sylwetka promieniowała ciepłem mimo chłodu. Przy 170 cm dorównywała mi wzrostem w butach, broda zadzierała się wyzywająco, palce ściskały srebrny naszyjnik z ostrogą na gardle – talizman z jej jeździeckich dni, zgadywałem. Uśmiechnąłem się, nachylając się, aż poczułem na niej delikatny zapach skóry i lawendy. „Brudna? Od dziewczyny, która prawie mnie zrzuciła na prostej? Przyznaj się, Julio, wkurwiona jesteś, że ciągle zostawiam cię w tyle”. Puls mi przyspieszył, nie od wyścigu, ale od jej bliskości, sposobu, w jaki jej jasna skóra poczerwieniała z wściekłości. Byliśmy rywalami od lat, tory od Berlina po te angielskie wiejskie ścieżki, zawsze napędzając się nawzajem mocniej. Ale ostatnio napięcie było inne – naładowane, jak chwila przed pęknięciem burzy. Wbiła mi palec w klatkę, dotyk dłuższy o ułamek sekundy za długo....