Furia Zazdrosnego Trenera Natalii

Trzasnąłem drzwiami do apartamentu hotelowego za sobą, echo odbiło się w luksusowej przestrzeni jak grom. Wyjazdowy konkurs miał wszystkich na nerwach, ale tej nocy to moja krew wrzeła. Natalia Semyonova, moja gwiazda gimnastyki, mój sekretny płomień, stała przy oknie od podłogi do sufitu z widokiem na lśniący skyline rywalki Moskwy. W wieku 25 lat była wizją rosyjskiego ognia – smukła sylwetka 5'6", jasna skóra lśniąca w przyćmionym świetle żyrandola, długie faliste brązowe włosy opadające na plecy jak jedwabny wodospad. Jej szare oczy, ostre i burzowe, zerknęły na mnie, gdy się zbliżałem, wisiorek, który jej dałem – srebrny sylwetka gimnastyczki z wygrawerowanymi naszymi inicjałami – błyszczał na obojczyku, tuż nad jej średnimi cyckami napinającymi obcisły top z zawodów. Powietrze było gęste od zapachu jej waniliowych perfum zmieszanych z lekkim chlorem z basenu, na którym trenowała wcześniej. Plotki ślizgały się przez czaty drużynowe: Marco, ten arogancki włoski sędzia, szepczący jej do ucha podczas rozgrzewki, jego dłoń zbyt długo na jej ramieniu. Moje pięści zacisnęły się na tę myśl. Była moja od pierwszej wyczerpującej sesji dwa lata temu, jej ciało gięło się pod moimi rozkazami, jej namiętność zapalała pod moim spojrzeniem. Ale tej nocy zazdrość drapała mnie surowo i pierwotnie. Przekroczyłem pluszowy dywan w trzech krokach, moje szerokie ramiona napięte pod polówką trenera, oczy wbite w jej owalną twarz, te pełne usta lekko rozchylone w oczekiwaniu lub buncie – jeszcze nie wiedziałem. „Natalio” – warknąłem nisko i władczo, zatrzymując się centymetry od niej. Nie drgnęła, ale jej oddech się zaciął, sutki lekko widoczne przez cienki materiał, gdy chłodne AC musnęło jej skórę. W apartamencie king size łóżko czaiło się za nami, pościel świeża i czekająca, pole bitwy na to, co nadchodziło. Moja dłoń swędziała, by ją zdobyć, by wymazać ślad dotyku innego faceta. Przechyliła głowę, szare oczy rzucające wyzwanie moim, wisiorek kołyszący się...