Ekspozycja Rozbitego Płótna Julii

Wielka galeria w Paryżu pulsowała elitarnym tłumem, żyrandole rzucały złote blaski na debiutancką wystawę Julii. Jej erotyczne płótna dominowały na ścianach – rozbite wizje splecionego ciała, ciała wyginające się w surowym ekstazie, namalowane z jej kapryśnym dotykiem, który sprawiał, że skandaliczne motywy wydawały się prawie czarujące. Szepty rozchodziły się po tłumie: „Śmiałość Jansenowej rozbija konwencje”, mruczały, oczy miotały się między sztuką a samą artystką. Julia Jansen, moja czarująca holenderska muza, stała w wieku 24 lat, jej szczupła sylwetka 168 cm owinięta w obcisłą czarną sukienkę koktajlową, która opinała jej jasną skórę i średnie cycki, jej długie lekko falujące jasnobrązowe włosy opadały jak miękka fala na owalną twarz. Te zielone oczy błyszczały mieszanką wrażliwości i buntu, gdy nawigowała pod publicznym wzrokiem. Ja, Theo Grant, patrzyłem na nią z drugiego końca sali, serce waliło mi jak młot. Spotkaliśmy się tu ponownie po chaosie z Victorem Halem, tym manipulatorskim kolekcjonerem, który próbował zawłaszczyć jej sztukę i duszę. Powietrze gęstwiało od perfum i napięcia, brzęk kieliszków szampana podkreślał ryzyko. Dzieła Julii obnażały jej najgłębsze fantazje, odzwierciedlając nasze własne skradzione noce, a teraz świat je pożerał wzrokiem. Złapała moje spojrzenie, figlarny uśmiech wygiął jej usta, kapryśny nawet w tej burzy wysokich stawek. Ale pod spodem widziałem pęknięcie – jej wrażliwość obnażoną jak jej płótna. Elena Voss krążyła w pobliżu, jej ostry wzrok skanował tłum, podczas gdy Victor czaił się w cieniach. Dziś oko publiczności podsycało coś niebezpiecznego między Julią a mną, ryzykowne przyciąganie, któremu nie mogłem się oprzeć. Gdy szepty o „skandalicznej ekspozycji” narastały, wiedziałem, że ta noc nas bardziej rozbije – albo zwiąże w ekstazie. Przebiłem się przez tłum, szmer krytyków i kolekcjonerów bzyczał jak rój. Obrazy Julii wywoływały westchnienia – akty w rozbitych pozach, kolory spływające w ekstazę, odzwierciedlające jej kapryśną duszę. „Theo”, syknęła Elena Voss, ciągnąc mnie na bok koło potężnego płótna...