Ekspozycja Kathleen po afterparty

Ognisko trzaskało i pluło iskrami w nocne niebo, rzucając dziki, migotliwy blask na plażowe afterparty. Ostre popyki odbijały się echem jak odległe fajerwerki, mieszając się z rytmicznym szumem fal uderzających w brzeg, ich słony spray niósł ciepły wiatr, który muskał moją skórę. Wtedy po raz pierwszy naprawdę ją zobaczyłem – Kathleen Torres, poruszającą się tak, jakby władała rytmem fal rozbijających się obok. Jej ciało falowało z bezwysiłkową gracją, biodra kołyszące się w takt głębokiego basu pulsującego przez piasek pod naszymi stopami, przyciągając mój wzrok nieodparcie do niej. Jej głęboko ciemnoczerwone włosy były związane w wysoki, gładki kucyk, który kołysał się przy każdym bujaniu bioder, łapiąc światło ognia jak polerowane mahoń, każdy kosmyk błyszczący, jakby ożywiony elektryczną energią nocy. Miała 24 lata, filipiński ogień owinięty karmelową skórą, figura klepsydry wciśnięta w mikroskopijną białą crop top i dżinsowe szorty, które opinały jej krągłości idealnie, materiał naprężony lekko na obfitym wzroście bioder i wcięciu talii. Czułem prawie ciepło bijące z jej skóry przez zatłoczoną plażę, mój puls przyspieszał na ten widok. Ciemnobrązowe oczy złapały moje przez tłum, przebijając się przez mgłę dymu i śmiechu, a ten jej pewny, wesoły uśmiech uderzył we mnie jak strzał tequili – ciepły, zapraszający, niebezpieczny. Rozlał się powoli po jej pełnych ustach, odsłaniając błysk białych zębów, sprawiając, że usta mi wyschły, gdy wyobraziłem sobie smak tej słodyczy. Byłem Rico Valdez, zwykłym gościem na festiwalu, ale w tamtej chwili sprawiła, że czułem się jedynym tam, jej uwaga jak reflektor, który spalił anonimowość tłumu wokół nas. Bas dudnił przez piasek, wibrując w górę moich nóg, ciała ocierały się w mgle dymu i słonego powietrza, powietrze gęste od zapachu grillowanego żarcia, rozlanego piwa i morskiej bryzy, ale myślałem tylko o tym, jak bardzo chcę ją odciągnąć od płomieni, w cienie tego pobliskiego namiotu. Umysł szalał z zakazanymi obrazami – jej ciało...