Echo Katariny w Kamiennej Osadzie

Pyłki kurzu tańczyły w ukośnym świetle starego kamiennego warsztatu, wirując leniwie jak drobne duchy obudzone przez popołudniową bryzę wślizgującą się przez pęknięte okiennice. Powietrze niosło słaby, ziemisty zapach starego drewna i kamieni nagrzanych słońcem, zmieszany z odległym hukiem fal o dalmatyńskie klify daleko poniżej osady. I tam była ona — Katarina Horvat, wchodząc przez arkadowe drzwi jakby przywołana z dalmatyńskich wzgórz, jej obecność tak żywotna i nieokiełznana jak dzikie gaje oliwne na stokach. Jej jasnobrązowe fale łapały słońce, lśniąc złotymi refleksami, które oprawiały te niebiesko-zielone oczy, co zdawały się kryć sekrety morza, głębie wirujące turkusem i szmaragdem, wciągające mnie jak prąd, którego nie wiedziałem, że pragnę. Ja, Elias Voss, spędziłem lata archiwizując te zapomniane pieśni ludowe, moje dni wypełniał skrobanie pióra po papierze i cisza melodii uwięzionych w pożółkłych kartkach, błądząc po tych odległych osadach w poszukiwaniu głosów, które czas chciał uciszyć. Ale nic nie przygotowało mnie na to, jak jej głos rozbił ciszę, surowy i pośpieszny, goniący melodię jakby mogła uciec w eter, jej ton bogaty pasją kogoś, kto czuje każdą nutę w kościach, nawet jeśli spieszy się przed jej naturalnym przepływem. Dźwięk odbijał się od chropowatych ścian, budząc coś uśpionego w mojej piersi, rytm pasujący do nagłego przyspieszenia mojego pulsu. Śmiała się z mojej łagodnej krytyki, jasny, melodyjny dźwięk echem jak dzwony w wzgórzach, jej jasna oliwkowa skóra marszcząca się w kącikach oczu z autentyczną radością, odrzucając moje słowa figlarnym przechyleniem głowy. Ale kiedy zanuciłem ten nawiedzający refren — ten o zaginionych kochankach echem w kamieniach osady — jej oddech uwiązł, ostry wdech wiszący w nieruchomym powietrzu, jej pierś unosząca się wyraźnie pod prostą bluzką. Nasze spojrzenia się złączyły, świat zwężając się do przestrzeni między nami, i w tej chwili powietrze zgęstniało od czegoś niewypowiedzianego, pociągnięcia, które nie miało nic wspólnego z muzyką i wszystko z gorącem budzącym się między nami, magnetycznym naładowaniem, które stawiało włoski na moich ramionach dęba. Czułem ciepło bijące od jej ciała przez pokój, wyczuwałem subtelną zmianę w jej postawie, sposób, w jaki jej wargi lekko się rozchyliły jakby smakując melodię na języku. Zastanawiałem się, czy ona też to czuje, to niewytłumaczalne pragnienie, które jej piosenka we mnie obudziła, odbijające ból w słowach, głęboko zakorzenione tęsknotę za połączeniem, którą pradawne słowa wplotły w moją duszę na długo przed jej przybyciem, teraz wzmocnione żywym echem jej obecności.

Centrum kultury w tej odległej dalmatyńskiej osadzie było reliktem, jego ściany ciosane z tego samego szarego kamienia, co korony wzgórz, chłodne i echem nawet w późnopopołudniowym cieple, miejsce, gdzie historia zdawała się szeptać z każdej szczeliny, niosąc słaby, stęchły zapach zapomnianych manuskryptów i ziemi prażonej słońcem. Przybyłem tu miesiące temu, z zadaniem zachowania starych melodii zanim wyblakną jak morska piana na skalistych brzegach poniżej, moje życie samotnym rytmem transkrypcji i podróży, każda nuta kruchą nicią łączącą mnie z przeszłością. Katarina pojawiła się niezapowiedziana, z aparatem przewieszonym przez ramię, ta smukła sylwetka poruszająca się z łatwą pewnością, wypełniająca przestrzeń, jej kroki lekkie na zużytych płytach kamiennych, wnosząc świeży zapach soli morskiej i dzikiego tymianku z zewnętrznych ścieżek. Miała 23 lata, chorwacka do szpiku, z jasnobrązowymi włosami w głębokich falach z przedziałem z boku muskających jasną oliwkową skórę, i oczami jak Adriatyk o świcie — niebiesko-zielonymi, wciągającymi z głębią sugerującą ukryte prądy i nieopowiedziane historie.

Szybko się rozstawiła, mikrofon w dłoni, rzucając się w pieśń ludową z przypływem pasji ale zbyt wielkim pośpiechem, jej głos wylewający się jak rzeka w powodzi, piękny lecz goniący własny ogon. „To rytm”, powiedziałem łagodnie, opierając się o pooraną drewnianą stół zawalony nutami i sfatygowaną harmonią, drewno gładkie pod moimi dłońmi od lat używania, jego powierzchnia poorana duchami niezliczonych palców. „Spieszysz się z nim, jakbyś bała się, że ucieknie”. Zatrzymała się, mikrofon opuszczony, i odwróciła do mnie z ciepłym uśmiechem marszczącym kąciki oczu, autentycznym wygięciem pełnych warg rozświetlającym jej twarz od wewnątrz, czyniąc przyciemniony warsztat nagle jaśniejszym. „Elias Voss, archiwista melodii. Pokaż mi więc”. Jej słowa niosły drażniącą nutę, zapraszającą, jakby wyczuwała prąd antysypacji budujący się między nami.

Wziąłem małą lutnię, jej struny brzęczące pod moimi palcami gdy zagrałem otwierające nuty „Echo u Kamenu” — echo w kamieniu, drewno ciepłe i znajome w uścisku, wibrujące własnym życiem. Mój głos dołączył, niski i stały, snując opowieść o kochankach rozdzwonych przez góry, ich wołania odbijające się wiecznie przez osadę, każda fraza wisząca w powietrzu jak mgła. Katarina słuchała zahipnotyzowana, jej ciało nieruchome jakby dźwięk ją owinął, oczy półprzymknięte, pierś unosząca i opadająca w rytm melodii, subtelny kołysanie bioder zdradzające jak głęboko ją porusza. Kiedy skończyłem, cisza się przeciągnęła, ciężka od ciężaru dzielonego uczucia, ostatnia nuta rozpadająca się w objęciach kamienia. Podeszła bliżej, na tyle blisko że złapałem słaby zapach powietrza słonego i dzikich ziół na jej skórze, upajającą mieszankę przyspieszającą mój oddech. „Zaspiewaj jeszcze raz”, mruknęła, jej spojrzenie trzymające moje, przyjazne ciepło ustępujące czemuś głębszemu, autentycznej ciekawości splątanej z żarem, jej głos miękki, prawie bez tchu.

Nasze dłonie otarły się gdy sięgnęła po lutnię — przypadkowo, ale żadne z nas nie cofnęło się, kontakt wysyłający iskrę w górę mojej ręki, jej skóra miękka i ciepła przeciw mojej. Jej palce zagrzały na moich, smukłe i ciepłe, i poczułem pierwsze poruszenie napięcia, to powolne rozwijanie się w mojej piersi, ciepło rozchodzące się jak echo piosenki po moich żyłach. Zagrała niepewnie, powtarzając refren, jej dotyk lekki ale pewny. Była autentyczna, nie grając teraz, jej oddech przyspieszający odrobinę gdy powtórzyła wers do mnie, jej głos cichszy, bliższy duszy melodii, przesiąknięty podatnością odbijającą moją rosnącą fascynację. Cienie w warsztacie się wydłużały, kamienne ściany zdawały się wstrzymywać oddech z nami, chłonąc każdą niuansę naszej wymiany. Chciałem zniwelować dystans, sprawdzić czy jej wargi smakują morze, zbadać żar migoczący w jej oczach, ale powstrzymałem się, pozwalając chwili rosnąć, powietrze naładowane obietnicą tego czym jej pośpieszny styl mógł się stać gdybyśmy nie spieszyli się, smakując każdą nutę, każde spojrzenie, jak powolne rozwijanie się samej piosenki.

Lutnia zapomniana na stole, jej struny wciąż cicho brzęczące od naszego dotyku, Katarina zniwelowała przerwę między nami, jej niebiesko-zielone oczy ciemne od tego obudzonego pragnienia, źrenice rozszerzone w gasnącym świetle, odbijające blask żaru jak ukryte płomienie. Jej dłonie znalazły moją pierś, palce wczepiające się w koszulę gdy stanęła na palcach, materiał marszczący się pod jej uściskiem, jej oddech ciepły na mojej skórze zanim jej wargi otarły się o moje w niepewnej prośbie, miękkie i badawcze, smakujące słabo ziołową herbatą którą piła wcześniej. Odpowiedziałem ramionami wokół jej smukłej talii, przyciągając ją ciasno do siebie, pocałunek pogłębiający się jak melodia którą dzieliliśmy — wolny na początku, eksplorujące języki tańczące, potem natarczywy, głodny, jej ciało dopasowujące się do mojego z westchnieniem wibrującym przeze mnie. Smakowała słodkim winem i solą wybrzeża, jej ciepło przenikające przez bluzkę, jej serce galopujące przeciw mojej piersi jak kontrapunkt do zwalniającego rytmu którego się nauczyliśmy.

Przesunąłem pocałunki w dół jej szyi, czując jak jej puls trzepocze pod wargami jak schwytany ptak, jej jasna oliwkowa skóra rumieniącą się różowo, nagrzewająca się pod moimi ustami gdy delikatnie przygryzłem, wywołując dreszcz przebiegający przez jej ciało. Jej palce rozpinały guziki mojej koszuli, potem swojej, zrzucając lnianą na dół z cichym szelestem materiału, chłodne powietrze warsztatu muskające jej nowo obnażoną skórę. Teraz bez bluzki, jej średniej wielkości piersi unosiły się z każdym oddechem, sutki twardniejące w chłodnym kamiennym powietrzu, idealnie ukształtowane i błagające o dotyk, ciemne czubki napinające się mocniej gdy moje spojrzenie się zatrzymało, podziw puchnący w mojej piersi. Wygięła się w moje dłonie gdy je objęłem, kciuki krążące wokół czubków wolno, celowo, wyciągając miękki jęk echem od ścian, jej głowa opadająca do tyłu, fale kaskadujące jak wodospad.

Przesunęliśmy się na gruby wełniany dywan przy palenisku, gdzie żar tlił się słabo, rzucając migotliwe cienie tańczące po jej skórze jak szepty kochanków. Usiadła okrakiem na moich biodrach, wciąż w spódnicy podciągniętej wokół ud, koronkowe majtki jedyna bariera gdy ocierała się o mnie, jej smukłe ciało falujące autentyczną potrzebą, biodra krążące w leniwych ósemkach wciskających jej gorąco mocno w moje rosnące podniecenie. Moje usta znalazły jedną pierś, język muskający sutek zanim wciągnąłem go, ssąc delikatnie podczas gdy moje dłonie wędrowały po jej plecach, śledząc wgłębienie kręgosłupa, czując subtelną grę mięśni pod jej jasną skórą. Fale Katariny opadły do przodu, oprawiając twarz gdy sapnęła, oczy półprzymknięte, przyjazne ciepło teraz surowym pożądaniem, jej palce wplatające się w moje włosy, poganiające bliżej. „Elias”, szepnęła, głos chrapliwy, oddech zacinający się z każdym tarciem, „ta melodia... obudziła coś”. Jej biodra krążyły wolniej, drażniąc, budując ból bez pośpiechu, tak jak ją nauczyłem z piosenką, tarcie przez materiał pyszna męka, która kazała mi jęczeć w jej skórę, moje dłonie ściskające jej uda, zagubione w symfonii jej miękkich okrików i trzasku paleniska.

Pośpiech Katariny pasował do ognia w jej oczach gdy odepchnęła mnie na dywan, jej smukłe dłonie zręcznie rozpinające mój pasek z wprawą, skóra zsuwała się z cichym szelestem, uwalniając mnie z głodem który załamał mój oddech ostro, jej palce owijające się wokół mojej długości, głaszczące mocno gdy spotkała moje spojrzenie z śmiała intencją. Zsunęła majtki, odrzucając je ruchem nadgarstka, jej jasna oliwkowa skóra lśniąca w świetle paleniska, gładka i zapraszająca, słaby połysk antysypacji już błyszczący między udami. Usiadła okrakiem odwrotnie, tyłem do mnie ku zacienionym alkowom warsztatu gdzie czaiły się narzędzia i zapomniane instrumenty jak milczący świadkowie, pozycjonując się nade mną, niebiesko-zielone oczy zerkające przez ramię z drażniącym uśmiechem, wargi wygięte w złośliwą obietnicę. Autentyczna, ciepła, ale teraz śmiała — opadła wolno, pochłaniając mnie w swoim ciasnym gorącu, sapnięcie uciekające z jej warg gdy wzięła mnie całego, wyśmienite rozciągnięcie wyciągające niski jęk z głębi gardła, jej ścianki drżące wokół mnie w powitaniu.

Jej długie fale kołysały się z pierwszym kołysaniem bioder, ujeżdżając mnie w odwrotnej kowbojce, przód w pełni wystawiony na migotliwe światło, jej średniej wielkości piersi podskakujące rytmicznie z każdym wzniesieniem i opadnięciem, sutki napięte czubki łapiące blask. Ścisnąłem jej wąską talię, czując smukłe mięśnie napinające się pod palcami, prowadząc ją gdy znalazła tempo — celowe, już nie pośpieszne, echem leniwego pociągnięcia melodii, jej ciało wznoszące się i opadające z gracją która mnie zahipnotyzowała. Uczucie było wyśmienite, jej ciepło zaciskające się wokół mnie, śliskie i natarczywe, każde pchnięcie w dół wysyłające fale rozkoszy przez nas oboje, budujące się jak crescendo zapomnianej ballady, moje biodra podskakujące instynktownie by ją spotkać. Pochyliła się lekko, dłonie na moich udach dla oparcia, jej plecy wyginające się pięknie, jasna skóra lśniąca warstewką potu łapiącą światło ognia jak rosa na płatkach, krzywizna jej dupci flexująca kusząco z każdym ruchem.

„Tak jest”, mruknąłem, głos szorstki od potrzeby, jedna dłoń wślizgująca się w górę by objąć pierś, szczypiąc stwardniały sutek aż pisnęła, dźwięk surowy i błagający, poganiający ją. Jej ruchy przyspieszyły, autentyczne jęki wypełniające kamienną komnatę, dźwięk mieszający się z trzaskiem żaru, jej oddech w urywanych sapaniach gdy pot perlił się wzdłuż kręgosłupa. Pchnąłem w górę by ją spotkać, klaskanie skóry kontrapunktem do jej rosnących okrików, nasze ciała synchronizujące się w idealnej harmonii, jej ciało drżące gdy napięcie skręcało się widocznie w kończynach. Była blisko — czułem to w sposobie w jaki się zacisnęła, jej smukła sylwetka dygocząca, wewnętrzne mięśnie ściskające mnie jak imadło. Kiedy doszła, było to z krzykiem echem jak piosenka, ścianki pulsujące wokół mnie w rytmicznych skurczach, dojąc mnie aż poszedłem za nią, wylewając się głęboko w niej z jękiem rozdzierającym pierś, rozkosz eksplodująca w biało-gorących falach. Ujeżdżała fale, zwalniając stopniowo, biodra mielące przez wstrząsy wtórne, opadając z powrotem na moją pierś, oddech urywany, nasze ciała śliskie i wyczerpane w poświaty, serca walące w unisonie gdy ciepło paleniska otuliło nas jak dzielona tajemnica.

Leżeliśmy splątani na dywanie, ciepło paleniska suszące pot na skórze, zostawiając słony osad mieszający się z dymnym zapachem dogasającego żaru, nasze oddechy synchronizujące się w cichej poświaty. Katarina wtuliła się we mnie, głowa na mojej piersi, jasnobrązowe fale rozlewające się po moim ramieniu jak jedwabna rzeka, łaskoczące skórę z każdym subtelnym ruchem. Wciąż bez bluzki, jej średniej wielkości piersi miękkie przyciśnięte do mojego boku, sutki rozluźnione teraz w czułości, ich ciężar pocieszającą kotwicą. Rysowała leniwe wzory na moim brzuchu, jej niebiesko-zielone oczy miękkie, przyjazne ciepło wracające z podatną krawędzią, patrząc w górę na mnie jakby widząc prosto przez samotność którą nosiłem latami. „Ta piosenka”, powiedziała cicho, głos autentyczny, przesiąknięty cudem, „obudziła coś czego nie znałam. Jak echo którego nie mogłam umieścić”. Jej słowa wisiały w powietrzu, budząc moje własne refleksje jak jej przybycie rozbiło coś długo uśpionego we mnie.

Pocałowałem jej czoło, skóra tam gładka i lekko wilgotna, dłoń głaszcząca smukłe plecy, czując krzywiznę biodra pod pogniecioną spódnicą którą półnałożyła, materiał miękko przylegający do ud. Śmiech zabrzmiał gdy szturchała moje żebra, lekki, radosny dźwięk odpędzający resztki intensywności, jej palce tańczące figlarnie. „Krytykowałeś mój styl, archiwisto. Czy zdałam lekcję?” Jej uśmiech był promienny, ciało rozluźnione lecz brzęczące wstrząsami wtórnymi, słaby dreszcz przebiegający gdy przysunęła się bliżej. Rozmawialiśmy wtedy, o duchach osady w kamieniach, głosach przodków szepczących przez ściany, jej filmowych marzeniach o uchwyceniu tych znikających tradycji na celuloidzie, moja niekończąca się archiwizacja trzymająca mnie przykute do tych wzgórz lecz izolująca od głębszych więzi. Podatność wślizgnęła się — jej przyznanie się do pędzenia przez życie, zawsze goniąc następny horyzont by uciec przed własnymi niepewnościami, moja spowiedź izolacji w tych wzgórzach, melodie jedynymi towarzyszami aż jej głos rozbił ciszę. Przesunęła się, piersi muskające moją pierś gdy wsparła się na łokciu, spojrzenie trzymające moje z emocjonalną głębią, jej jasna oliwkowa skóra rumiana od więcej niż wysiłku, różowy blask mówiący o otwartości. Powietrze wydawało się lżejsze, naładowane nie pośpiechem lecz połączeniem, jej dłoń znajdująca moją, palce splatające się gdy historie płynęły jak refren piosenki. To była oddechowa przestrzeń, przypominająca mi że jest więcej niż pożądaniem — kobietą której ciepło przebiło samotność, jej śmiech i wyznania wplatające nową melodię w moje życie, obiecującą echa poza tą jedną nocą.

Pożądanie rozgorzało na nowo gdy nasze słowa ucichły, dłoń Katariny wślizgująca się niżej z celową powolnością, głaszcząca mnie z powrotem do twardości z złośliwym błyskiem w niebiesko-zielonych oczach, jej dotyk pewny i znający, palce zwijające się wokół mojego trzonu gdy obserwowała moją reakcję z zadowoloną mruczanką. Wstała, obracając się całkowicie odwrotnie teraz, plecami do mnie gdy usiadła okrakiem znów na dywanie, długie fale kaskadujące w dół kręgosłupa jak ciemna rzeka w blasku księżyca, muskające moje uda gdy się pozycjonowała. Twarzą do kamiennej ściany pooranej starymi rzeźbami pradawnych kochanków i wijących lian, poprowadziła mnie do środka po raz kolejny, opadając z jękiem rewelującym przez komnatę, głębokim i gardłowym, jej gorąco witające mnie ślisko z naszej wcześniejszej unii. Jej smukłe ciało lśniło, jasna oliwkowa skóra napięta gdy zaczęła ujeżdżać, odwrotna kowbojka z mojej perspektywy — pośladki flexujące kusząco, wąska talia skręcająca się z każdym uniesieniem i opadnięciem, widok hipnotyczny w gasnącym świetle paleniska.

Patrzyłem zahipnotyzowany, dłonie na biodrach ciągnące ją mocniej w dół, palce wbijające się w miękkie ciało, widok jej pleców wygiętych, fale kołyszące się, całkowicie urzekający, każda krzywizna świadectwem jej śmiałości. Była teraz śmielsza, mając głęboko, jej ciepło całkowicie mnie otaczające, śliskie z przedtem, każdy ruch wysyłający wstrząsy rozkoszy w górę mojego kręgosłupa, skręcający napięcie nisko w brzuchu. „Zaspiewaj mi”, sapnęła, głos chrapliwy, głowa odwracająca się lekko by złapać moje oko, i zrobiłem to — nawiedzający refren, niski i rytmiczny, pasujący do jej tempa, mój głos szorstki od pożądania wplatający się w powietrze jak zaklęcie. Jej ruchy stały się szalone, piersi niewidoczne ale wyczuwalne w sposobie w jaki jej ciało drżało, średniej wielkości wzgórza falujące nie widziane, jej jęki wznoszące się tonem z każdym pchnięciem.

Napięcie budowało się nieustępliwie, jej krzyki echem głośniej od kamieni, ciało zaciskające się mocniej wokół mnie, wewnętrzne ścianki falujące z nadciągającym uwolnieniem. Usiadłem lekko, jedna dłoń sięgająca wokół by krążyć po jej łechtaczce śliskimi palcami, czując jak puchnie pod dotykiem, druga szczypiąca sutek mocno, wyciągająca ostry wrzask który ją rozjuszył. Rozpadła się pierwsza, orgazm uderzający jak fale o wybrzeże — plecy wyginające się dramatycznie, ścianki spazmujące dziko wokół mnie w potężnych pulsach, dojąc każdą kroplę gdy pchnąłem w górę dziko, dochodząc z rykiem pasującym do jej, ekstaza rozdzierająca mnie w dygoczących falach. Ujeżdżała szczyt, zwalniając dopiero gdy drżenia zgasły, biodra krążące leniwie przez nadwrażliwość, potem opadając w moje ramiona, bez tchu, wyczerpana, jej ciężar idealnie pasujący do mnie. Zostaliśmy tak, jej głowa opadająca na moje ramię, emocjonalne uwolnienie tak głębokie jak fizyczne — tęsknota zaspokojona, lecz budząca się na nowo z intymnością jej poddania. Jej ciepło przeciw mnie, autentyczne i głębokie, czyniło osadę mniej pustą, jej miękkie westchnienia mieszające się z moim zwalniającym tętnem, obiecujące że to echo przetrwa długo po świcie.

Świt wśliznął się przez wąskie okna warsztatu, malując kamienne ściany złotem pierwszego rumieńca adriatyckiego słońca, światło filtrujące przez pyłki kurzu po raz kolejny, teraz spokojne po nocnej burzy. Katarina ubierała się wolno, ruchy leniwe, smukła sylwetka znów owinięta bluzką i spódnicą, guziki zapinane z niepośpieszna troską, jasnobrązowe fale luźno związane wstążką, zbłąkane pasma oprawiające twarz jak echa namiętności. Majstrowała przy aparacie, odtwarzając nagranie które zrobiłem tej nawiedzającej melodii — mój głos wypełniający powietrze znów, budzący to samo pragnienie, nuty wijące się przez przestrzeń jak dym, jej palce lekko drżące na urządzeniu.

Jej niebiesko-zielone oczy odległe, nacisnęła play raz, dwa, obsesyjnie, wargi rozchylające się jakby smakując nuty, miękki pomruk uciekający z gardła w harmonii, zagubiona w pociągu melodii. Patrzyłem z stołu, kawa parująca w glinianych kubkach, bogaty, gorzki zapach uziemiający mnie, echa nocy wiszące w moich mięśniach jako przyjemny ból, przypomnienia jej dotyku. „Następna lekcja?”, zapytałem, głos lekki, ale przesiąknięty prądem naszej dzielonej tęsknoty, mając nadzieję przyciągnąć ją z powrotem wkrótce. Jej spojrzenie przeskoczyło na moje, ciepłe i autentyczne, przesiąknięte tęsknotą, głębia mówiąca o niedokończonych piosenkach. „Wkrótce”, obiecała, podchodząc blisko na ostatni pocałunek — miękki, obiecujący więcej, jej wargi zagrzewające z smakiem soli i słodyczy, dłonie obejmujące moją twarz na chwilę.

Odeszła ściskając nagranie mocno, jej kroki cichnące w dół brukowanej ścieżki, dźwięk wycofujący się jak gasnący refren, zostawiając warsztat pustszy lecz żywy wspomnieniem. Sam, zanuciłem melodię, ale wydawała się niekompletna bez jej echa, nuty puste w nagłej ciszy, budząc niepokój w mojej piersi. Osada budziła się na zewnątrz, kozy beczały, wieśniacy nawoływali w rześkim porannym powietrzu, lecz napięcie wisiało ciężko — czym stanie się jej pośpieszny styl pod moim przewodnictwem? I ta niewytłumaczalna tęsknota którą piosenka obudziła w nas obojgu... domagała się sequelu, kontynuacji harmonii którą ledwie zaczęliśmy odkrywać.