Dzika Pokusa Blair na Ścieżce

Słońce przefiltrowało się przez baldachim, gdy śmiech Blair rozniósł się echem po odludnej ścieżce, jej blond włosy łapały światło jak syreni zew. Patrzyłem, jak jej biodra kołyszą się w tym drażniącym rytmie, wiedząc, że pnącza przed nami wkrótce splączą więcej niż tylko naszą drogę. W dzikim sercu lasu jej figlarne wyzwania rozpaliły ogień, który domagał się kapitulacji. Ścieżka z ubitej ziemi wiła się w górę przez gęsty las, powietrze gęste od zapachu sosny i ziemi po nocnym deszczu. Blair szła tuż przede mną, jej blond fale podskakiwały przy każdym kroku, ta krągła figura wciśnięta w obcisły top na ramiączkach i szorty obcięte, które opinały ją jak druga skóra. Zerknęła przez ramię, jej piwne oczy błyszczały figlarnie, usta wygięte w tym charakterystycznym drażniącym uśmiechu. "Wytrzymujesz tempo, Jax? Czy za bardzo gapisz się?" Jej głos był lekki, figlarny, ale czaił się podtekst, wyzwanie, które przyciągało mnie bliżej. Zostawiliśmy parę sauny daleko w tyle, ale żar między nami nie wygasł. To moja ścieżka – odludny odcinek z dala od ciekawskich oczu, idealny, by pchnąć jej granice. Wiedziała o tym, po tym śmiechu, który brzmiał jak wyzwanie, nawet gdy prowadziła. Dogoniłem ją, dłonią musnąłem jej dolny odcinek pleców, na tyle, by poczuć jej ciepło przez cienki materiał. "Gapienie? Nie, po prostu doceniam widok." Klepnęła mnie lekko, ale nie odsunęła się. Drzewa zgęstniały wokół nas, słońce plamiło ziemię złotymi smugami. Ptaki ćwierkały nad głowami, nieświadome napięcia, które skręcało mi bebechy. Blair miała ten sposób, by zamienić każdą chwilę w grę, jej mowa ciała to flirt, który błagał o więcej. Ale dziś, tu na widoku tylko natury, zamierzałem odwrócić role. Dotarliśmy do polany, gdzie pnącza zwisały z prastarych dębów jak naturalne kajdany. Zatrzymała się, przesuwając palcami po jednym. "Te wyglądają solidnie. Co masz na myśli, szefie szlaku?" Jej ton to czysta drażnliwość, ale przyspieszony oddech ją...